Opory miejscowe to straty ciśnienia powstające w miejscach, gdzie przepływ gazu zmienia kierunek, przekrój lub napotyka element armatury. W instalacjach gazowych uwzględnia się je m.in. przy doborze średnic przewodów i sprawdzaniu, czy ciśnienie gazu przy odbiorniku będzie wystarczające.
Gdzie powstają opory miejscowe?
Typowe elementy powodujące opory miejscowe to:
- kolana,
- trójniki,
- kurki gazowe,
- zwężki,
- zawory,
- inne kształtki i elementy armatury.
Każdy taki element ma przypisaną wartość oporu zależną najczęściej od rodzaju elementu oraz średnicy nominalnej przewodu.
Jak oblicza się sumę oporów miejscowych?
W zadaniach egzaminacyjnych należy zwykle odczytać wartości z tabeli i je zsumować:
ΣZ = Z1 + Z2 + Z3 + ...
Jeżeli dany element występuje kilka razy, jego opór mnoży się przez liczbę sztuk.
Przykład
Dla instalacji o średnicy 25 mm zamontowano:
- kurek kątowy: 0,70,
- dwa kolana: 2 × 1,30 = 2,60,
- trójnik odnoga: 1,10.
Suma oporów miejscowych wynosi:
0,70 + 2,60 + 1,10 = 4,40
Na co uważać na egzaminie?
Najczęstszy błąd to odczytanie wartości z niewłaściwej kolumny średnicy albo policzenie tylko jednego kolana zamiast dwóch. Trzeba też rozróżniać rodzaje trójników, ponieważ trójnik przelotowy i trójnik odnoga mogą mieć różne opory.