Wodna grawitacyjna instalacja c.o.
Wodna grawitacyjna instalacja centralnego ogrzewania to instalacja, w której obieg czynnika grzewczego odbywa się bez pompy obiegowej. Ruch wody powstaje dzięki różnicy gęstości między wodą gorącą i schłodzoną.
Woda podgrzana w kotle ma mniejszą gęstość, dlatego unosi się przewodami zasilającymi do grzejników. Po oddaniu ciepła w grzejnikach ochładza się, staje się cięższa i wraca przewodem powrotnym do kotła.
Najważniejsza wartość egzaminacyjna
W wodnej, grawitacyjnej instalacji c.o. najwyższa dozwolona temperatura czynnika roboczego wynosi 90°C.
To oznacza, że w pytaniu egzaminacyjnym o maksymalną temperaturę czynnika w takiej instalacji należy wskazać odpowiedź: 90°C.
Cechy instalacji grawitacyjnej
- nie wymaga pompy obiegowej,
- działa dzięki naturalnej cyrkulacji wody,
- wymaga odpowiednich średnic przewodów,
- przewody powinny być prowadzone ze spadkami,
- ma większą bezwładność cieplną niż instalacja pompowa,
- najczęściej spotykana jest w starszych instalacjach grzewczych.
Dlaczego temperatura jest ograniczona?
Ograniczenie temperatury czynnika roboczego wynika z bezpieczeństwa pracy instalacji. Zbyt wysoka temperatura wody mogłaby powodować nadmierny wzrost ciśnienia, ryzyko zagotowania wody oraz nieprawidłową pracę instalacji.
Do zapamiętania
Instalacja wodna grawitacyjna c.o. → maksymalna temperatura czynnika roboczego: 90°C.