Przyrodnicze wykorzystanie osadów ściekowych polega na zastosowaniu odpowiednio przetworzonych komunalnych osadów ściekowych w środowisku, np. do poprawy właściwości gleby, rekultywacji terenów zdegradowanych lub nawożenia, o ile spełnione są wymagania sanitarne i chemiczne.
W pytaniach egzaminacyjnych najważniejsza zasada brzmi: osady ściekowe można stosować na glebach zdegradowanych, jeżeli mają służyć ich rekultywacji i nie stwarzają zagrożenia dla wód, gleby, ludzi ani zwierząt.
Dlaczego stosuje się je na glebach zdegradowanych?
Osady ściekowe mogą zawierać:
- substancję organiczną,
- azot i fosfor,
- wapń oraz inne składniki poprawiające żyzność,
- materię poprawiającą strukturę gleby.
Dzięki temu mogą wspomagać odtwarzanie warstwy biologicznie czynnej na terenach zniszczonych, np. poprzemysłowych, powyrobiskowych lub zdegradowanych przez działalność człowieka.
Gdzie nie należy ich stosować?
Osadów ściekowych nie stosuje się w miejscach, gdzie istnieje duże ryzyko skażenia środowiska lub kontaktu z ludźmi, zwłaszcza na:
- terenach ochrony ujęć wody,
- glebach bardzo przepuszczalnych, jeśli grozi to przenikaniem zanieczyszczeń do wód podziemnych,
- terenach cennych przyrodniczo objętych ochroną,
- terenach zalewowych lub podmokłych,
- gruntach, na których mogłoby dojść do skażenia żywności lub pasz.
Warunki bezpiecznego stosowania
Przed wykorzystaniem osadów trzeba sprawdzić m.in.:
- zawartość metali ciężkich,
- obecność organizmów chorobotwórczych,
- dawkę osadu,
- właściwości gleby,
- odległość od wód powierzchniowych i ujęć wody.
Zapamiętaj na egzamin
Jeśli w odpowiedziach pojawia się zestaw: gleby zdegradowane, gleby przepuszczalne, teren ochrony ujęć wody, park krajobrazowy, to prawidłową odpowiedzią jest zwykle gleby zdegradowane.