Żywy narzut kamienny to biologiczno-techniczne ubezpieczenie skarp koryta cieku. Łączy elementy martwe, czyli kamień, z elementami żywymi, najczęściej sadzonkami lub palikami wierzbowymi. Stosuje się go tam, gdzie skarpa jest narażona na rozmywanie przez wodę, ale jednocześnie chce się uzyskać umocnienie bardziej naturalne niż sam narzut kamienny.
Budowa umocnienia
W typowym rozwiązaniu na skarpie układa się warstwę kamienia, a między kamieniami umieszcza się sadzonki wierzbowe. Szczeliny wokół sadzonek wypełnia się mieszaniną poprawiającą kontakt sadzonki z podłożem, np. pastą z gliny lub piasku, torfu i substancji wiążących. Dzięki temu sadzonki mają lepsze warunki do ukorzenienia.
W rozwiązaniu egzaminacyjnym paliki stosowane w żywym narzucie kamiennym mają długość 80 cm. Na rysunkach technicznych można też spotkać podany rozstaw elementów, np. 60 cm, ale nie należy mylić go z długością palika.
Funkcje żywego narzutu kamiennego
- zabezpiecza skarpę przed erozją wodną,
- stabilizuje brzeg cieku,
- umożliwia rozwój roślinności,
- poprawia wtopienie umocnienia w krajobraz,
- wzmacnia skarpę systemem korzeniowym wierzb.
Na co uważać na egzaminie?
Najczęstszy błąd polega na odczytaniu z rysunku wymiaru rozstawu palików zamiast ich długości. Jeżeli pytanie dotyczy długości palików w żywym narzucie kamiennym, właściwa wartość to 80 cm.