Hydrofobizacja kamienia to końcowy etap wielu prac konserwatorskich przy kamieniarskich elementach architektury. Polega na zabezpieczeniu powierzchni preparatem, który ogranicza wnikanie wody opadowej w strukturę kamienia.
Cel hydrofobizacji
Materiał hydrofobowy nie powinien tworzyć szczelnej, błyszczącej powłoki na powierzchni. Jego zadaniem jest:
- zmniejszenie nasiąkliwości kamienia,
- ochrona przed wodą opadową i zanieczyszczeniami,
- ograniczenie rozwoju mikroorganizmów,
- zmniejszenie ryzyka uszkodzeń mrozowych,
- spowolnienie procesów degradacji.
Kiedy wykonuje się hydrofobizację?
Hydrofobizację wykonuje się na końcu procesu konserwatorskiego, po oczyszczeniu, ewentualnym wzmocnieniu, uzupełnieniu ubytków i wyschnięciu powierzchni. Preparatu nie należy nakładać na mokry, zasolony lub brudny kamień, ponieważ może to utrwalić problemy konserwatorskie.
Typowe materiały
Do hydrofobizacji stosuje się najczęściej preparaty silikonowe, silanowe lub siloksanowe. Dobry środek powinien być paroprzepuszczalny, czyli umożliwiać odparowanie wilgoci z wnętrza materiału.
Ważne rozróżnienie egzaminacyjne
Powierzchni kamienia po renowacji nie zabezpiecza się standardowo powłoką wapienną, żywicą melaminowo-mocznikową ani mieszaniną fluatów. W pytaniach egzaminacyjnych poprawnym określeniem końcowego zabezpieczenia powierzchni kamieniarskiej jest zwykle materiał hydrofobowy.