Opis stanu zachowania to dokumentacja aktualnego wyglądu i kondycji technicznej detalu architektonicznego przed rozpoczęciem prac konserwatorskich, renowacyjnych lub naprawczych. Nie jest to opis stylu, wymiarów ani sama identyfikacja elementu, lecz ocena tego, w jakim stanie detal się znajduje.
Co należy uwzględnić?
W opisie stanu zachowania podaje się przede wszystkim:
- wygląd zewnętrzny detalu, np. zabrudzenia, przebarwienia, ubytki, ślady wcześniejszych napraw,
- stan konstrukcji detalu, czyli czy element jest stabilny, spękany, odspojony, zdeformowany lub zagrożony odpadnięciem,
- rodzaj i zakres uszkodzeń,
- miejsca występowania zniszczeń,
- możliwe przyczyny degradacji, np. wilgoć, korozja elementów metalowych, mróz, zanieczyszczenia powietrza.
Przykładowe sformułowania
Opis może zawierać informacje typu: „powierzchnia silnie zabrudzona”, „widoczne ubytki zaprawy”, „lokalne spękania i odspojenia”, „element wymaga zabezpieczenia przed dalszą degradacją”.
Znaczenie w renowacji
Prawidłowy opis stanu zachowania pozwala dobrać odpowiednią technologię naprawy, zakres rekonstrukcji oraz sposób zabezpieczenia detalu. Jest też podstawą do porównania stanu obiektu przed i po wykonaniu prac.