Rysunek inwentaryzacyjny służy do dokładnego udokumentowania istniejącego stanu elementu architektonicznego, np. gzymsu, fasety, rozety, pilastra lub elementu sztukatorskiego. W pracach renowacyjnych jest podstawą do oceny kondycji detalu, zaplanowania napraw oraz odtworzenia brakujących fragmentów.
Skala rysunku
Dla oceny kondycji elementów sztukatorskich detali architektonicznych stosuje się najczęściej skalę 1:20.
Oznacza to, że:
- 1 cm na rysunku odpowiada 20 cm w rzeczywistości,
- rysunek jest wystarczająco szczegółowy, aby zaznaczyć uszkodzenia,
- można czytelnie pokazać ubytki, spękania, odspojenia i deformacje profilu.
Skale takie jak 1:50 są dobre do ogólnego pokazania elewacji lub większych fragmentów obiektu, ale są zbyt mało dokładne do analizy drobnych detali sztukatorskich. Skale 1:30 i 1:40 są rzadziej stosowane w tym kontekście egzaminacyjnym.
Co powinien zawierać rysunek inwentaryzacyjny?
Na rysunku należy zaznaczyć m.in.:
- kształt i wymiary detalu,
- profilowanie elementu,
- miejsca pęknięć i rys,
- ubytki materiału,
- odspojenia od podłoża,
- ślady wcześniejszych napraw,
- partie przeznaczone do rekonstrukcji lub konserwacji.
Znaczenie w renowacji
Dokładny rysunek inwentaryzacyjny pozwala porównać stan przed i po pracach konserwatorskich. Jest też dokumentem technicznym, który ułatwia wykonanie szablonów, modeli lub form potrzebnych do odtworzenia detalu.