Stan konserwacji elewacji zabytkowej to opis aktualnego stanu technicznego i zachowania materiałów na elewacji, ze wskazaniem uszkodzeń, ich zakresu, lokalizacji oraz możliwych przyczyn. Nie jest to opis stylu architektonicznego ani wyłącznie opis formy budynku.
Co powinien zawierać opis stanu konserwacji?
W opisie stanu konserwacji podaje się m.in.:
- ogólną ocenę stanu, np. dobry, średni, zły,
- widoczne uszkodzenia tynku, farby, detali lub spoin,
- miejsca występowania zniszczeń, np. cokół, dolna część elewacji, gzymsy,
- przyczyny uszkodzeń, np. wilgoć, zasolenie, korozja biologiczna, uszkodzenia mechaniczne,
- skalę zjawiska, np. lokalne, rozległe, punktowe.
Przykład opisu
Poprawny opis stanu konserwacji może brzmieć:
Budynek w dobrym stanie, lokalne odparzenia warstwy malarskiej oraz tynku w dolnej części wskutek wilgoci w murze.
Taki opis zawiera ocenę ogólną, rodzaj uszkodzenia, miejsce jego występowania i przyczynę.
Czego nie mylić ze stanem konserwacji?
Opisem stanu konserwacji nie jest samo stwierdzenie, że budynek jest secesyjny, narożny, murowany, ma ryzality, boniowany cokół, gzymsy lub dekoracje roślinne. To są elementy opisu architektonicznego, a nie oceny stanu zachowania.