Biała glinka
Słownik kwalifikacji BUD.24 - Prowadzenie prac renowatorskich elementów architektury
Biała glinka to jasny pigment mineralny, często utożsamiany z kaolinem. W renowacji powłok malarskich może być stosowana jako składnik farb i zapraw o charakterze tradycyjnym, m.in. w technikach kazeinowych.
Zastosowanie w farbie kazeinowej
Farba kazeinowa wykorzystuje kazeinę jako spoiwo. W pracach konserwatorskich ważne jest, aby dodawany pigment był zgodny z charakterem historycznej powłoki, nie powodował przebarwień i nie zaburzał paroprzepuszczalności. Biała glinka spełnia te warunki, ponieważ jest materiałem mineralnym, względnie obojętnym i dobrze łączy się z tradycyjnymi spoiwami.
W pytaniach egzaminacyjnych biała glinka jest wskazywana jako pigment możliwy do zastosowania przy renowacji powłoki malarskiej kazeinowej.
Cechy białej glinki
- ma jasną, białawą barwę,
- jest pigmentem mineralnym,
- może pełnić również funkcję wypełniacza,
- dobrze wpisuje się w technologie tradycyjnych powłok malarskich,
- nie tworzy szczelnej, nieprzepuszczalnej warstwy jak niektóre współczesne powłoki syntetyczne.
Na co uważać?
W renowacji nie dobiera się pigmentu wyłącznie według koloru. Liczy się także zgodność ze spoiwem, podłożem, technologią historyczną i wymaganiami konserwatorskimi. Przed wykonaniem większej powierzchni zaleca się próbę kolorystyczną i technologiczną.