Glony na tynku to zielone, zielonoszare lub ciemne naloty biologiczne pojawiające się najczęściej na zawilgoconych elewacjach, murach i elementach architektury. W pytaniach egzaminacyjnych są rozpoznawane głównie po barwie i sposobie występowania: tworzą płaskie, rozlane plamy lub smugi, często w miejscach długotrwale wilgotnych.
Gdzie najczęściej występują?
Glony rozwijają się szczególnie na powierzchniach:
- słabo nasłonecznionych, np. od strony północnej,
- narażonych na zawilgocenie i zacieki,
- znajdujących się blisko roślinności,
- o małej przewiewności,
- z uszkodzoną lub zabrudzoną wyprawą tynkarską.
Do ich rozwoju potrzebna jest przede wszystkim wilgoć, światło i składniki odżywcze osadzające się na powierzchni tynku, np. kurz i zanieczyszczenia atmosferyczne.
Jak odróżnić glony od innych porostów?
Glony zwykle tworzą zielone naloty i nie mają widocznej struktury przestrzennej. Mchy są bardziej wypukłe, tworzą miękkie kępki i wyraźną warstwę roślinną. Pleśnie częściej mają nalot punktowy, puszysty lub czarnawy i rozwijają się także wewnątrz pomieszczeń. Sinice mogą mieć barwę zieloną, niebieskozieloną lub ciemną, ale w praktyce egzaminacyjnej zielone smugi na tynku elewacyjnym najczęściej identyfikuje się jako glony.
Znaczenie w renowacji
Glony nie są tylko problemem estetycznym. Długotrwałe zawilgocenie sprzyjające ich rozwojowi może prowadzić do degradacji wyprawy tynkarskiej i powłok malarskich. Podczas renowacji należy więc nie tylko usunąć nalot, ale także ograniczyć przyczynę zawilgocenia.
Typowe działania obejmują:
- oczyszczenie powierzchni,
- zastosowanie preparatu biobójczego,
- spłukanie lub usunięcie martwego nalotu,
- naprawę przyczyn zacieków,
- wykonanie powłoki odpornej na rozwój mikroorganizmów.