Podciąganie kapilarne wody to zjawisko przemieszczania się wody w górę przez bardzo drobne pory i kanaliki materiałów budowlanych, takich jak cegła, zaprawa, tynk czy kamień. Działa podobnie jak wciąganie wody przez gąbkę lub bibułę.
Znaczenie w budownictwie i renowacji
W murach zabytkowych podciąganie kapilarne jest częstą przyczyną zawilgocenia ścian przyziemia. Problem pojawia się szczególnie wtedy, gdy:
- brakuje izolacji poziomej,
- izolacja przeciwwilgociowa została uszkodzona,
- mur ma bezpośredni kontakt z wilgotnym gruntem,
- zastosowano materiały o dużej porowatości.
Woda podciągana z gruntu przenosi rozpuszczone sole mineralne. Gdy wilgoć odparowuje z powierzchni ściany, sole krystalizują i tworzą wykwity solne.
Skutki podciągania kapilarnego
Typowe objawy to:
- wilgotne pasy przy dolnych partiach ścian,
- odspajanie i łuszczenie tynków,
- przebarwienia,
- wykwity solne,
- degradacja cegły, kamienia i zapraw.
Jak ogranicza się problem?
Najważniejsze jest odcięcie dopływu wilgoci. W renowacji stosuje się m.in. wykonanie lub odtworzenie izolacji poziomej, iniekcje hydrofobowe, drenaż, poprawę odprowadzenia wód opadowych oraz tynki renowacyjne umożliwiające odparowanie wilgoci i magazynowanie soli.
W pytaniach egzaminacyjnych wykwity solne na ścianach najczęściej należy łączyć właśnie z kapilarnym podciąganiem wody.