Poziom zasolenia tynku określa ilość soli rozpuszczalnych znajdujących się w materiale budowlanym. W renowacji jest to ważne, ponieważ sole mogą powodować niszczenie tynków, odspajanie powłok malarskich, wykwity oraz przyspieszoną degradację muru.
Najczęściej oznaczane sole
W badaniach zasolenia tynków i murów najczęściej analizuje się:
- chlorki,
- siarczany,
- azotany.
Każdy rodzaj soli ma osobne progi procentowe, dlatego wynik należy porównywać z właściwą kolumną tabeli. Nie wolno porównywać stężenia chlorków z progami dla siarczanów lub azotanów.
Przykładowe progi dla chlorków
Dla chlorków poziom zasolenia można określić następująco:
- duży: powyżej 0,5%,
- średni: 0,2–0,5%,
- mały: poniżej 0,2%,
- bardzo mały: poniżej 0,05%.
Jeżeli stężenie chlorków wynosi 0,6%, to jest ono większe niż 0,5%, dlatego poziom zasolenia tynku jest duży.
Znaczenie w pracach renowatorskich
Wysokie zasolenie wymaga ostrożnego doboru technologii naprawy. Samo nałożenie nowego tynku lub farby zwykle nie rozwiązuje problemu. Konieczne może być ograniczenie dopływu wilgoci, wykonanie odsalania, zastosowanie tynków renowacyjnych albo innych rozwiązań zaleconych po badaniach podłoża.
Typowy błąd egzaminacyjny
Najczęstszy błąd polega na odczytaniu niewłaściwego wiersza lub kolumny tabeli. W pytaniu trzeba najpierw sprawdzić, jakiej soli dotyczy wynik, a dopiero potem porównać wartość procentową z odpowiednim zakresem.