Pytania pomocnicze - BUD.24

Dolna część ściany jest najbardziej narażona na zabrudzenia, otarcia i uderzenia. Lamperia chroni tę strefę i ułatwia utrzymanie jej w czystości.

Powinna być odporna na ścieranie, częste zmywanie oraz uszkodzenia mechaniczne. Ważna jest też dobra przyczepność i trwałość powłoki.

Farby klejowe mają małą odporność na wodę i zmywanie. Łatwo ulegają zabrudzeniu i uszkodzeniu, dlatego nie nadają się do powierzchni często czyszczonych.

Farba olejna tworzy twardszą i bardziej zmywalną powłokę. Farby kazeinowe są mniej odporne na intensywne mycie i uszkodzenia mechaniczne.

Są przydatne w szkołach, urzędach, szpitalach, korytarzach, klatkach schodowych i innych miejscach o dużym natężeniu ruchu. Tam ściany wymagają częstego czyszczenia i ochrony.

Podłoże powinno być suche, czyste, stabilne i odtłuszczone. Należy usunąć luźne fragmenty starej powłoki i w razie potrzeby zastosować odpowiedni grunt.

Zielony nalot jest najczęściej skutkiem rozwoju glonów lub innych mikroorganizmów na wilgotnej powierzchni. Ponieważ przyczyną są organizmy żywe, uszkodzenie klasyfikuje się jako korozję biologiczną.

Najważniejsze są wilgoć, zacienienie, słabe przewietrzanie oraz długie utrzymywanie się wody na powierzchni tynku. Dlatego naloty często pojawiają się na północnych elewacjach i pod nieszczelnymi elementami odprowadzania wody.

Korozja biologiczna jest spowodowana działalnością organizmów żywych, np. glonów, grzybów lub porostów. Korozja chemiczna wynika z reakcji materiału z substancjami chemicznymi, np. kwasami, solami lub zanieczyszczeniami.

Najpierw trzeba usunąć przyczynę zawilgocenia, a następnie oczyścić powierzchnię i zastosować preparat biobójczy. Po wyschnięciu można wykonać naprawy tynku lub powłoki malarskiej.

Zamalowanie nie usuwa mikroorganizmów ani przyczyny wilgoci. Nalot może szybko powrócić, a pod nową powłoką mogą rozwijać się dalsze uszkodzenia.

Zielony nalot zwykle wskazuje na rozwój glonów i ma charakter biologiczny. Wykwity solne są najczęściej białe, krystaliczne i powstają wskutek migracji soli rozpuszczonych w wodzie.

Mixtion jest spoiwem olejnym, które po wyschnięciu tworzy warstwę bardziej odporną na wilgoć i warunki atmosferyczne niż techniki wodne. Dlatego nadaje się do kamienia i metalu na zewnątrz.

Pozłacanie na mixtion to technika olejna, stosowana często na zewnątrz. Pozłacanie na pulment to technika wodna, typowa dla wnętrz, pozwalająca na polerowanie złota agatem.

Techniką olejną można pozłacać m.in. kamień, metal, drewno i tynk, pod warunkiem że podłoże jest stabilne, suche, oczyszczone i odpowiednio zagruntowane.

Pulment jest związany z techniką wodną i spoiwami klejowymi, które są bardziej wrażliwe na wilgoć. Z tego powodu stosuje się go głównie we wnętrzach.

To etap, w którym warstwa mixtionu nie jest już mokra, ale pozostaje lepka i gotowa do przyjęcia płatka złota. Zbyt wczesne lub zbyt późne nakładanie złota pogarsza efekt.

Nie w taki sposób jak przy technice pulmentowej. Charakterystyczne polerowanie agatem dotyczy głównie pozłacania na pulment.

Tratteggio dotyczy uzupełniania i scalania warstwy malarskiej, czyli dekoracji barwnej. Polichromia jest właśnie wielobarwną dekoracją malarską ścian, sklepień lub elementów architektury.

Polega na punktowym lub liniowym rysowaniu drobnych kresek w miejscu ubytku. Z daleka kreski scalają się optycznie z malowidłem, a z bliska są rozpoznawalne jako retusz.

Lawowanie to nakładanie rozcieńczonej farby cienkimi, półprzezroczystymi warstwami. Służy do delikatnego wyrównania tonu i koloru uzupełnianego miejsca.

Są to głównie elementy formy architektonicznej lub dekoracji przestrzennej. Tratteggio i lawowanie odnoszą się przede wszystkim do retuszu warstw malarskich, czyli polichromii.

Retusz powinien poprawiać czytelność dzieła, ale nie fałszować oryginału. Ingerencja konserwatora powinna być możliwa do rozpoznania z bliska.

Oznacza, że sposób nakładania koloru musi uwzględniać fakturę i chłonność podłoża. Retusz nie powinien tworzyć plam oderwanych od charakteru oryginalnej powierzchni.

Kwaśne składniki zanieczyszczonego powietrza reagują ze związkami wapnia w powłoce. Powoduje to osłabienie spoiwa, pylenie, ścieranie i wymywanie warstwy przez deszcz.

Typowe objawy to pylenie, kredowanie, niska odporność na ścieranie, zmywanie przez wodę opadową oraz stopniowe zanikanie koloru i warstwy malarskiej.

Błąd technologiczny wynika np. ze złego przygotowania farby lub niewłaściwych warunków nakładania. Wpływ środowiska to długotrwałe działanie deszczu, wilgoci i zanieczyszczeń chemicznych.

W takim środowisku powietrze zawiera więcej tlenków siarki i azotu. W połączeniu z wodą tworzą one kwaśne związki, które atakują materiały wapienne.

Deszcz może wypłukiwać osłabione składniki powłoki oraz przenosić kwaśne zanieczyszczenia z atmosfery na powierzchnię ściany. Przy osłabionym spoiwie powłoka łatwo się zmywa.

Nie. Zbyt gruba warstwa może powodować inne wady, np. spękania lub złe wysychanie, ale w tym pytaniu wskazane objawy są powiązane z niszczącym działaniem zanieczyszczeń atmosferycznych.

Świeży tynk wapienny zawiera wodorotlenek wapnia, który ma charakter zasadowy. Dlatego środowisko takiego tynku jest alkaliczne.

Pigment może zmienić kolor, wyblaknąć albo ulec chemicznemu rozkładowi. Powoduje to utratę trwałości i estetyki malowidła.

Fresk wykonuje się na świeżym, wilgotnym tynku wapiennym. Pigment wiąże się z podłożem podczas procesu twardnienia i karbonatyzacji wapna.

We fresku pigment ma kontakt przede wszystkim z zasadowym, wapiennym podłożem, a nie ze środowiskiem kwaśnym. Kluczowa jest więc odporność na alkalia.

Najlepiej sprawdzają się pigmenty mineralne i ziemne odporne na środowisko wapienne. Muszą zachowywać stabilną barwę w kontakcie z alkaliami.

Obie technologie opierają się na wapnie, które tworzy środowisko alkaliczne. Dlatego w obu przypadkach ważna jest odporność pigmentów na alkalia.

Służy do wykonywania politury, czyli tradycyjnego wykończenia i polerowania powierzchni drewnianych. Nadaje drewnu połysk i podkreśla jego usłojenie.

Szelak jest żywicą rozpuszczalną w alkoholu etylowym. Dzięki temu można przygotować płynny roztwór do nakładania cienkich warstw na drewno.

Szelak jest żywicą używaną m.in. do politurowania drewna. Werniks to przezroczysta warstwa ochronna, częściej kojarzona z zabezpieczaniem obrazów lub powłok malarskich.

Politura szelakowa to spirytusowy roztwór szelaku nakładany zwykle tamponem na drewno. Pozwala uzyskać gładką, błyszczącą i dekoracyjną powierzchnię.

Jest materiałem tradycyjnym, zgodnym z dawnymi technikami wykańczania drewna. Pozwala odtworzyć historyczny wygląd powierzchni mebli.

Pulment to specjalny podkład stosowany pod złocenia, np. złotem płatkowym. Szelak służy do wykańczania i polerowania drewna.

Szlagmetal to imitacja złota w cienkich płatkach używana do złoceń dekoracyjnych. Nie jest roztworem ani środkiem do politurowania drewna.

Gruntowanie ogranicza zbyt szybkie odciąganie wody z kleju przez podłoże. Dzięki temu klej może prawidłowo wiązać i uzyskać lepszą przyczepność.

Można zwilżyć powierzchnię wodą i obserwować jej wsiąkanie. Jeśli woda bardzo szybko znika, podłoże ma dużą nasiąkliwość i wymaga przygotowania.

Zbyt gruba warstwa może utworzyć śliską, słabo przyczepną powłokę. W efekcie klej może gorzej związać z podłożem.

Zmniejszanie nasiąkliwości ogranicza chłonność powierzchni. Wzmacnianie podłoża polega na poprawie jego spoistości i nośności, np. przez konsolidację lub odpowiedni preparat wzmacniający.

Gruntownik pokostowy jest związany z preparatami olejnymi i może tworzyć warstwę utrudniającą wiązanie niektórych klejów. Nie jest typowym środkiem do zmniejszania chłonności pod kleje w tym kontekście egzaminacyjnym.

Najczęstsze błędy to brak odpylenia, użycie niewłaściwego środka, nałożenie zbyt grubej warstwy gruntu oraz klejenie przed wyschnięciem warstwy przygotowawczej.

Erozję rozpoznaje się po kruszeniu, łuszczeniu i ubytkach lica cegieł. Uszkodzenia dotyczą głównie materiału ceglanego, a nie całej konstrukcji muru.

Woda wnika w pory cegły, a podczas zamarzania zwiększa objętość i rozsadza strukturę materiału. Dodatkowo może przenosić sole, które krystalizując powodują dalsze uszkodzenia.

Erozja dotyczy niszczenia powierzchni cegieł. Brak przewiązania spoin to błąd w układzie muru, w którym spoiny pionowe nie są odpowiednio przesunięte względem siebie.

Uginanie stropu zwykle powoduje rysy, pęknięcia lub deformacje muru w określonym układzie konstrukcyjnym. Erozja objawia się głównie miejscowym niszczeniem lica cegieł.

Najważniejsze są deszcz, mróz, zmiany temperatury, wiatr oraz zanieczyszczenia powietrza. Szczególnie groźne są cykle zawilgocenia i zamarzania.

Najpierw należy ustalić i ograniczyć przyczynę zawilgocenia lub zasolenia. Następnie wykonuje się oczyszczenie, ewentualne odsalanie, uzupełnienia albo wymianę najbardziej zniszczonych cegieł.

Agat pozłotniczy służy do polerowania i wygładzania powierzchni pokrytej płatkami złota lub srebra. Pozwala uzyskać połysk, zwłaszcza przy złoceniu na pulment.

Agat ma gładką, kamienną końcówkę przeznaczoną do polerowania. Nóż pozłotniczy ma ostrze i służy do cięcia płatków złota na poduszce.

Poduszka pozłotnicza jest miękkim podłożem, na którym układa się płatki złota i przycina je nożem. Nie służy do polerowania złoceń.

Agat jest twardy, gładki i dobrze się poleruje, dlatego nie rysuje delikatnej powierzchni złocenia. Umożliwia uzyskanie wysokiego połysku.

Stosuje się go po nałożeniu płatków metalu i odpowiednim przeschnięciu podkładu. Zbyt wczesne lub zbyt mocne polerowanie mogłoby uszkodzić złocenie.

Pędzel pozłotniczy ma włosie i służy do przenoszenia, układania lub dociskania płatków złota. Agat ma twardą, kamienną końcówkę i służy do polerowania.