Stiuk wapienny lustrzany to szlachetna wyprawa tynkarska wykonywana z zapraw wapiennych, często z dodatkiem bardzo drobnych kruszyw lub mączek kamiennych. Jego cechą charakterystyczną jest bardzo gładka, zwarta i błyszcząca powierzchnia przypominająca polerowany kamień.
Jak uzyskuje się połysk?
Połysk nie powstaje przez zwykłe malowanie powierzchni. Uzyskuje się go przez odpowiednie zagęszczanie, wygładzanie i wypalanie powierzchni. W technice lustrzanego stiuku wapiennego powierzchnię pokrywa się roztworem twardego mydła, a następnie nagrzewa i wygładza rozgrzanymi żelazkami.
Twarde mydło reaguje z wapnem i ułatwia zamknięcie porów powierzchni. Dzięki temu stiuk staje się bardziej zwarty, gładki i odporniejszy na zabrudzenia, a po obróbce cieplnej uzyskuje charakterystyczny połysk.
Czego nie stosuje się do tego efektu?
Do uzyskania połysku na lustrzanym stiuku wapiennym nie stosuje się:
- kleju glutynowego, czyli kleju pochodzenia zwierzęcego,
- kleju kostnego, stosowanego m.in. w stolarstwie i pozłotnictwie,
- szelaku w spirytusie, który tworzy lakierową powłokę, ale nie jest właściwą techniką dla wypalanego stiuku wapiennego.
Ważne na egzaminie
Jeżeli w pytaniu pojawia się opis: powierzchnia stiuku wapiennego + roztwór + rozgrzane żelazka + połysk, poprawnym skojarzeniem jest twarde mydło. To ono odpowiada za technologiczną obróbkę powierzchni prowadzącą do efektu lustrzanego.