Tynk IV w to odmiana tynku zwykłego kategorii IV, określana jako tynk wypalany. W pytaniach egzaminacyjnych rozpoznaje się go po charakterystycznym opisie: gładka, równa powierzchnia z połyskiem oraz ciemna barwa.
Cechy rozpoznawcze
Tynk IV w wyróżnia się:
- bardzo gładką i równą powierzchnią,
- widocznym połyskiem,
- ciemniejszą barwą powierzchni,
- dużą zwartością i twardością warstwy wierzchniej.
Określenie „wypalany” nie oznacza działania ogniem. Chodzi o sposób wykończenia powierzchni, zwykle związany z intensywnym zacieraniem i zagęszczaniem warstwy przy użyciu cementu oraz narzędzi stalowych. Dzięki temu powierzchnia staje się bardziej zbita, gładka i lekko błyszcząca.
Różnica względem innych kategorii
- Tynk III – tynk gładki, ale bez wymaganego połysku i efektu ciemnej, zwartej powierzchni.
- Tynk IV – tynk wyższej jakości, bardzo starannie wykończony.
- Tynk IV f – tynk filcowany, wykańczany przez zacieranie filcem, zwykle daje inną fakturę niż wypalany.
- Tynk IV w – tynk wypalany, rozpoznawalny po połysku i ciemnej barwie.
Wskazówka egzaminacyjna
Jeżeli w treści pytania pojawiają się jednocześnie określenia: gładka powierzchnia, równa powierzchnia, połysk i ciemna barwa, prawidłową odpowiedzią jest najczęściej IV w.