Zaprawa gipsowa to zaprawa, której głównym spoiwem jest gips. Szybko wiąże, daje gładką powierzchnię i dobrze sprawdza się głównie we wnętrzach, w miejscach suchych. W robotach renowatorskich trzeba jednak pamiętać, że nie jest materiałem odpornym na warunki atmosferyczne.
Dlaczego nie stosuje się jej na zewnątrz?
Zaprawy gipsowej nie wykorzystuje się do wypełniania ubytków w tynkach zewnętrznych, ponieważ gips jest wrażliwy na wodę i zawilgocenie. Pod wpływem opadów, wilgoci oraz cykli zamarzania i rozmarzania może tracić wytrzymałość, pęcznieć, kruszyć się i odspajać od podłoża.
Najważniejsze problemy przy zastosowaniu gipsu na elewacji:
- słaba odporność na stałe zawilgocenie,
- podatność na uszkodzenia mrozowe,
- ryzyko pękania i odspajania łat,
- niezgodność z wieloma tradycyjnymi wyprawami elewacyjnymi,
- przyspieszone niszczenie naprawionego fragmentu.
Jakich zapraw używa się zamiast niej?
Do napraw tynków zewnętrznych dobiera się zaprawę zgodną z istniejącym tynkiem i podłożem. Mogą to być między innymi zaprawy:
- wapienne — często stosowane w obiektach zabytkowych, paroprzepuszczalne i elastyczniejsze,
- cementowe lub cementowo-wapienne — mocniejsze, używane tam, gdzie wymagana jest większa odporność,
- gliniane — w określonych technologiach historycznych i przy odpowiedniej ochronie,
- specjalne zaprawy renowacyjne — przy murach zawilgoconych lub zasolonych.
Wniosek egzaminacyjny
Jeżeli pytanie dotyczy uzupełniania ubytków w tynkach zewnętrznych, odpowiedzią wykluczaną jest zaprawa gipsowa. Gips jest materiałem typowym dla suchych warunków wewnętrznych, a nie dla elewacji narażonej na deszcz i mróz.