Metoda lekka-mokra
Słownik kwalifikacji BUD.25 - Organizacja, kontrola i sporządzanie kosztorysów robót wykończeniowych w budownictwie
Metoda lekka-mokra to sposób docieplania ścian zewnętrznych budynków, polegający na wykonaniu na elewacji układu warstw z materiału termoizolacyjnego, kleju, warstwy zbrojonej i cienkowarstwowego tynku. W praktyce system ten często określa się jako ETICS lub dawniej BSO.
Typowy układ warstw
W metodzie lekkiej-mokrej na istniejącą ścianę mocuje się:
- zaprawę lub masę klejącą,
- płyty termoizolacyjne, najczęściej styropian elewacyjny albo wełnę mineralną,
- warstwę kleju z zatopioną siatką z włókna szklanego,
- podkład gruntujący,
- cienkowarstwową wyprawę tynkarską.
W pytaniach egzaminacyjnych najczęściej poprawny opis tej metody brzmi: przytwierdzenie płyt styropianowych przy użyciu masy klejącej, a następnie pokrycie ich wyprawą tynkarską wzmocnioną siatką z włókna szklanego.
Dlaczego „lekka” i „mokra”?
Nazwa wynika z technologii wykonania:
- lekka — warstwy ocieplenia mają stosunkowo małą masę i nie wymagają ciężkiej podkonstrukcji,
- mokra — do wykonania używa się zapraw, klejów, mas tynkarskich i gruntów wymagających wiązania oraz wysychania.
Czego nie należy mylić z tą metodą?
Metoda lekka-mokra nie polega na montażu rusztu z profili stalowych lub drewnianych i zakrywaniu go blachą, PVC albo inną okładziną. Takie rozwiązania są bliższe metodzie lekkiej-suchej, gdzie warstwy mocuje się mechanicznie bez wykonywania mokrych wypraw tynkarskich.