Opór cieplny przegrody
Słownik kwalifikacji BUD.25 - Organizacja, kontrola i sporządzanie kosztorysów robót wykończeniowych w budownictwie
Opór cieplny przegrody określa, jak skutecznie dana warstwa lub cała przegroda budowlana ogranicza przepływ ciepła. Im większy opór cieplny, tym lepsze właściwości termoizolacyjne ściany, dachu lub stropu.
Wzór na opór cieplny warstwy
Opór cieplny pojedynczej warstwy oblicza się ze wzoru:
R = d / λ
gdzie:
- R – opór cieplny warstwy [m²K/W],
- d – grubość warstwy [m],
- λ – współczynnik przewodzenia ciepła materiału [W/(mK)].
Jak interpretować wynik?
Najlepszą izolacyjność ma przegroda, która ma:
- dużą grubość warstwy izolacyjnej,
- materiał o niskim współczynniku λ,
- mało mostków cieplnych,
- poprawny układ warstw.
Przykładowo warstwa wełny mineralnej lub styropianu ma znacznie większy opór cieplny niż mur z cegły pełnej o tej samej grubości, ponieważ materiały termoizolacyjne mają dużo niższe λ.
Związek z współczynnikiem U
Opór cieplny jest odwrotnością przenikania ciepła. W uproszczeniu:
im większy R, tym mniejszy U.
A najlepsza przegroda termoizolacyjna to taka, która ma najniższy współczynnik przenikania ciepła U.
W pytaniach egzaminacyjnych
Jeżeli trzeba wskazać ścianę o najlepszych właściwościach termoizolacyjnych, należy szukać przegrody z warstwą izolacji cieplnej, np. styropianu, wełny mineralnej lub materiału porowatego o niskim przewodzeniu ciepła.