Prace na wysokości to roboty wykonywane na powierzchni znajdującej się co najmniej 1,0 m nad poziomem podłogi lub terenu, jeżeli istnieje ryzyko upadku. W budownictwie są to m.in. prace na rusztowaniach, drabinach, stropach, dachach, pomostach roboczych i podestach.
Kiedy praca nie jest traktowana jako praca na wysokości?
Nie każda praca powyżej 1 m automatycznie wymaga tych samych zabezpieczeń. Jeżeli stanowisko jest osłonięte ze wszystkich stron pełnymi ścianami lub wyposażone w stałe zabezpieczenia przed upadkiem, ryzyko jest ograniczone.
Podstawowe zabezpieczenia
Przy pracach na wysokości stosuje się przede wszystkim środki ochrony zbiorowej, np.:
- balustrady ochronne,
- pomosty robocze,
- siatki bezpieczeństwa,
- prawidłowo wykonane i odebrane rusztowania.
Dopiero gdy nie da się zapewnić skutecznej ochrony zbiorowej, stosuje się środki ochrony indywidualnej, np.:
- szelki bezpieczeństwa,
- linki asekuracyjne,
- urządzenia samohamowne,
- hełmy ochronne z paskiem podbródkowym.
Ważne na egzaminie
Robotnik wykonujący prace na wysokości musi być zabezpieczony przed upadkiem, ale nie musi stosować każdego rodzaju środka ochrony osobistej. Sprzęt dobiera się do zagrożeń. Przykładowo okulary, maska przeciwpyłowa czy ochronniki słuchu są wymagane tylko wtedy, gdy występuje odpowiednie zagrożenie: odpryski, pył albo hałas.
Zasada praktyczna
Najpierw zabezpiecza się miejsce pracy, a dopiero potem pracownika. Oznacza to pierwszeństwo balustrad, pomostów i rusztowań przed indywidualnym sprzętem asekuracyjnym.