Pytania pomocnicze - BUD.25

Kosztorys powykonawczy sporządza się po wykonaniu robót. Służy do rozliczenia rzeczywiście wykonanych prac na podstawie faktycznych ilości robót.

Książka obmiarów zawiera zapis rzeczywiście wykonanych ilości robót. To właśnie te ilości są potrzebne do obliczenia wartości robót po ich wykonaniu.

Przedmiar sporządza się przed rozpoczęciem robót na podstawie dokumentacji projektowej. Obmiar wykonuje się po realizacji robót i obejmuje faktycznie wykonane ilości.

Dziennik budowy dokumentuje przebieg robót, zdarzenia i decyzje na budowie. Nie jest podstawowym dokumentem do wyliczania ilości robót w kosztorysie powykonawczym.

Powinna zawierać opis robót, jednostki miary, sposób obliczenia ilości oraz wynik obmiaru. Zapisy muszą umożliwiać sprawdzenie faktycznego zakresu wykonanych prac.

Stosuje się go wtedy, gdy rozliczenie następuje według rzeczywiście wykonanych ilości robót. Jest szczególnie ważny, gdy zakres prac różni się od pierwotnie planowanego.

Mur pruski składa się z drewnianego szkieletu oraz wypełnienia pól między elementami szkieletu. Wypełnienie najczęściej wykonuje się z cegły.

Drewno tworzy szkielet konstrukcyjny ściany, czyli słupy, rygle i zastrzały. Nie jest głównym materiałem wypełniającym.

Ponieważ w klasycznym murze pruskim przestrzenie między drewnianymi elementami szkieletu wypełnia się cegłą. To najważniejsze skojarzenie egzaminacyjne.

W ścianie murowanej główną konstrukcję tworzy mur z cegieł lub bloczków. W murze pruskim konstrukcję nośną tworzy drewniany szkielet, a cegła jest wypełnieniem.

Mur pruski występuje głównie w budynkach historycznych, zabytkowych oraz w obiektach stylizowanych na tradycyjne budownictwo regionalne.

Polega na ścieraniu lub skrobaniu częściowo związanej warstwy zaprawy za pomocą cykliny, czyli najczęściej ząbkowanej blachy. Dzięki temu uzyskuje się dekoracyjną, chropowatą fakturę.

Charakterystycznym narzędziem jest cyklina, często w postaci ząbkowanej blachy. To ona nadaje powierzchni tynku odpowiednią fakturę.

Tynk cyklinowany powstaje przez ścieranie powierzchni zaprawy, natomiast tynk nakrapiany przez narzucanie lub natryskiwanie drobnych porcji zaprawy na podłoże.

W tynku cyklinowanym fakturę uzyskuje się mechanicznie przez skrobanie. W tynku zmywanym wierzchnią warstwę spoiwa usuwa się wodą, aby odsłonić kruszywo.

Zaprawa musi być częściowo związana: zbyt świeża będzie się mazać, a zbyt twarda będzie trudna do obróbki. Odpowiedni moment pozwala uzyskać równą i estetyczną fakturę.

Należy szukać informacji o ścieraniu, skrobaniu lub przecieraniu warstwy zaprawy z użyciem ząbkowanej blachy. Taki opis wskazuje na tynk cyklinowany.

Należy porównać dane z zadania z opisami w kolejnych wierszach tabeli. Wybiera się ten wiersz, którego warunki dokładnie odpowiadają analizowanemu przypadkowi.

Ponieważ 0,30 m² jest większe niż 0,10 m². Tabela wskazuje, że dla skrzydeł z szybami o powierzchni ponad 0,10 m² należy przyjąć współczynnik 1,00.

Oznacza brak zmiany nakładu podstawowego. Nakład robocizny pozostaje taki sam jak w pozycji wyjściowej.

Gdy jego wartość jest większa od 1,00. Przykładowo współczynnik 1,50 oznacza zwiększenie nakładu robocizny o 50%.

Gdy jego wartość jest mniejsza od 1,00. Przykładowo współczynnik 0,75 oznacza, że przyjmuje się 75% nakładu podstawowego.

Najpierw ustala się nakład podstawowy, a następnie mnoży się go przez właściwy współczynnik. Wynik to nakład skorygowany.

Zwrot „do” oznacza wartość nie większą niż podana granica, a „ponad” oznacza wartość większą od tej granicy. Błędne odczytanie tych określeń często prowadzi do wyboru złego współczynnika.

Materiały muszą spełniać wymagania techniczne i bezpieczeństwa. Ich niewłaściwy dobór może spowodować wady robót, zagrożenie dla użytkowników oraz problemy przy odbiorze.

Potwierdza, że wyrób nadaje się do określonego zastosowania w budownictwie i spełnia wymagane właściwości techniczne.

Nie. Popularność materiału nie jest formalnym dowodem dopuszczenia do stosowania w budownictwie.

Nie. Miejsce zakupu nie przesądza o zgodności wyrobu z wymaganiami technicznymi. Liczą się odpowiednie dokumenty i oznaczenia.

Znak jakości może informować o pewnym standardzie wyrobu, ale nie zawsze oznacza formalne dopuszczenie do stosowania w budownictwie. Aprobata techniczna odnosi się do przydatności wyrobu do określonych zastosowań budowlanych.

Kontrolę prowadzą osoby odpowiedzialne za realizację i nadzór robót, m.in. kierownik budowy oraz inspektor nadzoru inwestorskiego, jeśli został ustanowiony.

Należy pomnożyć nakład robocizny przez ilość robót, a następnie przez stawkę robocizny. Wzór: wartość robocizny = nakład r-g/j.m. × ilość × stawka zł/r-g.

Wiersz „Razem” zawiera sumę nakładów robocizny wszystkich pracowników potrzebnych do wykonania 1 m² ścianki. Dzięki temu nie trzeba osobno dodawać nakładów betoniarzy, cieśli i robotników.

Należy odszukać kolumnę „1/2” i wiersz „Razem”. Wartość nakładu wynosi 1,41 r-g na 1 m² ścianki.

Nakład jednostkowy trzeba pomnożyć przez powierzchnię robót. Dla 1,41 r-g/m² i 10 m² otrzymuje się 14,10 r-g.

Dla 10 m² nakład wynosi 1,41 × 10 = 14,10 r-g. Przy stawce 10 zł/r-g wartość robocizny wynosi 14,10 × 10 = 141,00 zł.

Nakład robocizny określa czas pracy potrzebny do wykonania jednostki robót, np. 1,41 r-g/m². Stawka robocizny określa koszt jednej roboczogodziny, np. 10 zł/r-g.

Drzwi obrotowe ograniczają szybkość przemieszczania się ludzi i mogą się zablokować. W czasie ewakuacji muszą być zapewnione proste i łatwe do otwarcia wyjścia.

Do drogi ewakuacyjnej zalicza się m.in. korytarze, przejścia, klatki schodowe, drzwi ewakuacyjne i wyjścia prowadzące na zewnątrz lub do bezpiecznej strefy.

Tak, schody dwubiegowe mogą być elementem drogi ewakuacyjnej, jeśli spełniają wymagania dotyczące szerokości, bezpieczeństwa i ochrony przeciwpożarowej.

Nie, sam wiatrołap nie jest zakazany. Musi jednak zapewniać swobodny przepływ osób i nie może utrudniać ewakuacji.

Drzwi ewakuacyjne powinny być łatwe do otwarcia, odpowiednio szerokie i nie mogą utrudniać opuszczania budynku. W określonych przypadkach powinny otwierać się zgodnie z kierunkiem ewakuacji.

Zastawiona droga ewakuacyjna może opóźnić opuszczanie budynku i zwiększyć zagrożenie dla ludzi. Dlatego nie wolno składować na niej materiałów ani wyposażenia utrudniającego przejście.

Spoinowanie polega na wypełnieniu i ukształtowaniu szczelin między elementami muru zaprawą. Ma znaczenie estetyczne oraz chroni mur przed wnikaniem wody.

Do spoinowania stosuje się kielnię spoinówkę, czyli wąskie narzędzie umożliwiające precyzyjne nakładanie i profilowanie zaprawy w spoinach.

Zwykła kielnia służy głównie do nakładania i rozprowadzania zaprawy podczas murowania. Spoinówka jest węższa i przeznaczona do pracy w szczelinach między cegłami.

Dobrze wykonane spoiny poprawiają wygląd muru, zwiększają jego szczelność i ograniczają wnikanie wilgoci. Źle wykonane spoiny mogą prowadzić do uszkodzeń elewacji.

Spoiny mogą być płaskie, wklęsłe, wypukłe lub cofnięte. Dobór kształtu zależy od wymagań estetycznych i technicznych.

Należy unikać niedokładnego wypełnienia szczelin, zabrudzenia lica cegieł, stosowania zbyt rzadkiej zaprawy oraz wykonywania prac w nieodpowiednich warunkach pogodowych.

Książka obiektu budowlanego służy do ewidencjonowania informacji o eksploatacji, kontrolach, remontach i stanie technicznym obiektu po oddaniu go do użytkowania.

Dołącza się między innymi protokoły kontroli okresowych, ekspertyzy techniczne, opinie, dokumentację napraw, remontów oraz przebudów wpływających na stan techniczny obiektu.

Dziennik budowy prowadzi się w trakcie realizacji robót budowlanych. Książkę obiektu prowadzi się podczas użytkowania obiektu, po zakończeniu budowy.

Za prowadzenie książki obiektu budowlanego odpowiada właściciel lub zarządca obiektu.

Pozwala ocenić bezpieczeństwo użytkowania obiektu, planować remonty oraz wykazać, że właściciel lub zarządca wywiązuje się z obowiązków kontroli technicznych.

Nie. Dziennik BHP dotyczy zagadnień bezpieczeństwa i higieny pracy, a dokumentację techniczną obiektu załącza się do książki obiektu budowlanego.

Najpierw trzeba ocenić bezpieczeństwo miejsca zdarzenia, aby nie narazić siebie i innych. Następnie sprawdza się reakcję poszkodowanego i wzywa pomoc.

RKO rozpoczyna się, gdy poszkodowany jest nieprzytomny i nie oddycha prawidłowo. Brak oddechu oznacza stan bezpośredniego zagrożenia życia.

Ułożenie na plecach na twardym podłożu umożliwia skuteczne uciskanie klatki piersiowej. Pozycja boczna uniemożliwia prawidłowe prowadzenie RKO.

Pozycję boczną stosuje się u osoby nieprzytomnej, która oddycha prawidłowo. Resuscytację wykonuje się u osoby nieprzytomnej, która nie oddycha lub oddycha nieprawidłowo.

Oddech sprawdza się maksymalnie przez 10 sekund. Jeśli nie ma pewności, że oddech jest prawidłowy, należy rozpocząć RKO.

Podstawowy schemat to 30 uciśnięć klatki piersiowej i 2 oddechy ratownicze. Jeśli ratownik nie wykonuje oddechów, powinien prowadzić nieprzerwane uciski klatki piersiowej.

Pomoc należy wezwać jak najszybciej po stwierdzeniu zagrożenia życia. Numer alarmowy to 112 lub 999.

Przy braku oddechu i krążenia każda minuta zwłoki zmniejsza szanse przeżycia. Natychmiastowe RKO podtrzymuje minimalne krążenie krwi do czasu przyjazdu ratowników.