Pytania pomocnicze - BUD.25

Schładzanie zatrzymuje dalsze działanie wysokiej temperatury na tkanki, zmniejsza ból i ogranicza obrzęk. To podstawowa czynność w pierwszej pomocy przy oparzeniu cieplnym.

Najczęściej zaleca się chłodzenie chłodną bieżącą wodą przez około 10-20 minut. Trzeba jednak uważać, aby nie doprowadzić do wychłodzenia poszkodowanego.

Tłuszcz zatrzymuje ciepło w skórze i może pogłębić uszkodzenie tkanek. Utrudnia też późniejsze oczyszczenie i ocenę rany.

Nie. Spirytus drażni uszkodzoną skórę, nasila ból i może pogłębić obrażenia.

Pomoc należy wezwać przy oparzeniach rozległych, głębokich, obejmujących twarz, dłonie, stopy, drogi oddechowe lub okolice krocza. Wskazaniem jest też złe samopoczucie poszkodowanego.

Tak, po schłodzeniu można osłonić ranę jałowym, suchym opatrunkiem. Nie jest to jednak pierwsza czynność w typowym pytaniu egzaminacyjnym — najpierw należy chłodzić wodą.

Należy znaleźć wiersz z odpowiednią kategorią tynku, a następnie kolumnę dotyczącą odchylenia od kierunku pionowego. Dla tynku II kategorii wartość wynosi 3 mm na 1 m.

Odchylenie od pionu dotyczy ustawienia powierzchni lub krawędzi względem kierunku pionowego. Odchylenie od poziomu odnosi się do kierunku poziomego, np. przebiegu krawędzi ściany lub sufitu.

Kategoria tynku określa wymagany poziom dokładności wykonania. Im wyższe wymagania dla danej kategorii, tym mniejsze dopuszczalne odchyłki.

Łata kontrolna służy do sprawdzania równości powierzchni tynku i odchylenia krawędzi od linii prostej. Przykłada się ją do powierzchni i mierzy największą szczelinę.

Wartości dopuszczalnych odchyłek mogą być różne dla pionu, poziomu, płaszczyzny i kątów. Odczyt z niewłaściwej kolumny prowadzi do błędnej odpowiedzi.

Dla tynku II kategorii odchylenie od płaszczyzny nie powinno być większe niż 4 mm na całej długości łaty kontrolnej 2 m.

Ponieważ wynagrodzenie jest ustalone z góry w umowie jako jedna kwota za określony zakres robót. Zapłata nie zależy od szczegółowo zmierzonych ilości wykonanych prac.

Służy do dokumentowania rzeczywistych ilości wykonanych robót. Jest ważna zwłaszcza przy rozliczeniach kosztorysowych i kosztorysach powykonawczych.

Wynagrodzenie ryczałtowe jest stałą kwotą ustaloną w umowie. Wynagrodzenie kosztorysowe zależy od faktycznych ilości robót i cen jednostkowych.

Jest potrzebna wtedy, gdy rozliczenie wykonawcy zależy od faktycznej ilości wykonanych robót. Dotyczy to głównie rozliczeń kosztorysowych i kosztorysów powykonawczych.

Tak, obmiary mogą być prowadzone pomocniczo, np. do kontroli postępu prac lub robót dodatkowych. Nie są jednak podstawą rozliczenia podstawowego wynagrodzenia ryczałtowego.

To kosztorys sporządzany po wykonaniu robót, zwykle na podstawie rzeczywistych obmiarów. Służy do ustalenia należnego wynagrodzenia przy rozliczeniu kosztorysowym.

Pustaki Akermana służą do wykonywania stropów gęstożebrowych. Stanowią wypełnienie między żebrami żelbetowymi.

Nie są głównym elementem nośnym. Nośność stropu zapewniają przede wszystkim żebra żelbetowe i nadbeton.

Są to pustaki stropowe, zaprojektowane do pracy jako wypełnienie stropu. Nie mają przeznaczenia typowego dla pustaków ściennych.

Jest to strop gęstożebrowy monolityczny. Wykonuje się go na budowie z pustaków, zbrojenia i betonu.

Żebra przenoszą obciążenia ze stropu na podpory, np. ściany lub belki. Są zbrojone i betonowane podczas wykonywania stropu.

Należy zwracać uwagę na nazwę i przeznaczenie. Pustaki Akermana, DZ-3 czy inne pustaki stropowe kojarzy się ze stropami, a pustaki ścienne szczelinowe ze ścianami.

Blachy stalowe są podatne na korozję, szczególnie przy kontakcie z wilgocią. Magazyn zamknięty chroni je przed deszczem, śniegiem i zawilgoceniem.

Magazyn zamknięty ma ściany i dach, więc lepiej chroni materiały przed warunkami atmosferycznymi. Magazyn półotwarty ma dach, ale nie jest całkowicie osłonięty ze wszystkich stron.

Kruszywo jest materiałem odpornym na warunki atmosferyczne i zwykle składuje się je na placach otwartych, w pryzmach lub boksach.

Zazwyczaj nie. Pustaki betonowe można składować na placu, najlepiej na równym i utwardzonym podłożu, z zabezpieczeniem przed zabrudzeniem i uszkodzeniem.

Do materiałów wrażliwych na wilgoć należą m.in. cement, gips, płyty gipsowo-kartonowe, materiały drewniane oraz niektóre wyroby stalowe, np. blachy.

Może dojść do korozji, przebarwień, uszkodzeń powierzchni, odkształceń oraz pogorszenia przydatności materiału do robót budowlanych.

Ścianki działowe mogą być w trakcie użytkowania budynku przestawiane, demontowane lub wykonywane w innym układzie. Dlatego ich wpływ na strop klasyfikuje się jako obciążenie zmienne długotrwałe.

Jest to obciążenie, które może zmieniać się w czasie, ale działa przez długi okres użytkowania obiektu. Przykładem są obciążenia od ścianek działowych lub wyposażenia stałego.

Obciążenia zmienne długotrwałe działają przez długi czas, np. od ścianek działowych. Krótkotrwałe występują czasowo, np. od ludzi, mebli ruchomych lub chwilowego składowania materiałów.

Do obciążeń stałych zalicza się ciężar własny elementów konstrukcyjnych i trwale wbudowanych warstw, np. stropów, ścian nośnych, posadzek i tynków.

Od rodzaju obciążenia zależą przyjmowane wartości obliczeniowe i kombinacje obciążeń. Błędna klasyfikacja może prowadzić do nieprawidłowego wymiarowania konstrukcji.

Słaby grunt ma małą nośność i może nadmiernie się odkształcać pod obciążeniem budowli. Może to prowadzić do nierównomiernego osiadania i uszkodzeń konstrukcji.

Pale przenoszą obciążenia z budowli na głębsze, bardziej nośne warstwy gruntu. Obciążenia mogą być przekazywane przez podstawę pala, tarcie pobocznicy albo oba mechanizmy jednocześnie.

W posadowieniu bezpośrednim fundament opiera się bezpośrednio na gruncie pod budynkiem. W posadowieniu pośrednim obciążenia przekazywane są na głębsze warstwy przez elementy pośrednie, np. pale.

Są to m.in. torfy, namuły, grunty organiczne, słabe nasypy oraz inne grunty o małej nośności i dużej ściśliwości.

Ławy piaskowe mogą poprawiać warunki podłoża tylko w ograniczonym zakresie. Gdy grunt jest zbyt słaby, konieczne jest przeniesienie obciążeń na głębsze warstwy nośne, np. za pomocą pali.

Płyta fundamentowa rozkłada obciążenia na większą powierzchnię, ale nadal jest fundamentem bezpośrednim. Jeśli pod nią znajduje się grunt o zbyt małej nośności, może być konieczne posadowienie pośrednie.

Po warstwowym układzie cegieł, pustaków lub bloczków oraz po widocznych spoinach z zaprawy. Taka ściana jest murowana bezpośrednio na budowie.

Najczęściej stosuje się cegły, pustaki ceramiczne, bloczki z betonu komórkowego, bloczki silikatowe i bloczki betonowe.

W technologii tradycyjnej ściana powstaje z pojedynczych elementów murowych na budowie. W technologii prefabrykowanej montuje się gotowe elementy, np. płyty ścienne.

Zaprawa łączy elementy murowe, przenosi obciążenia między nimi i wypełnia spoiny. Może też wyrównywać niewielkie nierówności elementów.

Ponieważ jest to lekka zabudowa szkieletowa, wykonywana z profili i okładzin płytowych. Nie powstaje z elementów murowych łączonych zaprawą.

Typowe są roboty murarskie: wyznaczenie przebiegu ściany, przygotowanie zaprawy, układanie elementów murowych, kontrola pionu i poziomu oraz wykonanie spoin.

Ma kształt trójkąta, czyli zmienia się liniowo. Wartość siły tnącej wynosi zero na końcu swobodnym i jest największa przy utwierdzeniu.

Ponieważ obciążenie działa ciągle na całej długości belki. Przyrost siły tnącej jest proporcjonalny do długości odcinka objętego obciążeniem.

Największa siła tnąca występuje przy utwierdzeniu. Dla obciążenia równomiernego na całej długości ma wartość równą q · L.

Wykres sił tnących pokazuje zmienność siły poprzecznej w belce, a wykres momentów zginających pokazuje zmienność momentu. Przy obciążeniu równomiernym wykres sił tnących jest liniowy, a momentów paraboliczny.

Utwierdzenie przenosi reakcję pionową, reakcję poziomą oraz moment utwierdzenia. Przy pionowym obciążeniu równomiernym najważniejsze są reakcja pionowa i moment.

Reakcja pionowa jest równa wypadkowej obciążenia rozłożonego. Oblicza się ją ze wzoru R = q · L.

Błędny będzie wykres prostokątny, paraboliczny albo taki, który nie ma wartości zero przy końcu swobodnym. Poprawny wykres powinien być liniowy i trójkątny.

Służy do zwiększania i utrzymywania odpowiedniego ciśnienia wody. Dzięki temu woda może być dostarczana do punktów poboru z wymaganą wydajnością.

Stosuje się go, gdy ciśnienie wody z sieci lub studni jest zbyt niskie. Jest szczególnie przydatny w budynkach wyższych lub oddalonych od źródła zasilania.

Pompa tłoczy wodę i podnosi jej ciśnienie. Jest podstawowym elementem roboczym zestawu hydroforowego.

Zawór zwrotny jedynie zapobiega cofaniu się wody w przewodzie. Nie wytwarza ciśnienia ani nie zwiększa energii przepływu.

Urządzenie hydroforowe podnosi ciśnienie wody, a wymiennik ciepła przekazuje energię cieplną między mediami. Są to urządzenia o zupełnie różnych funkcjach.

Zbiornik gromadzi wodę pod ciśnieniem i ogranicza częstotliwość włączania pompy. Pomaga też stabilizować ciśnienie w instalacji.