Resuscytacja krążeniowo-oddechowa
Słownik kwalifikacji BUD.25 - Organizacja, kontrola i sporządzanie kosztorysów robót wykończeniowych w budownictwie
Resuscytacja krążeniowo-oddechowa (RKO) to czynności pierwszej pomocy wykonywane u osoby, która jest nieprzytomna i nie oddycha prawidłowo. W pytaniach egzaminacyjnych brak oddechu i brak akcji serca oznaczają konieczność natychmiastowego rozpoczęcia reanimacji.
Kiedy rozpocząć RKO?
RKO należy rozpocząć, gdy poszkodowany:
- nie reaguje na głos ani potrząśnięcie za barki,
- nie oddycha prawidłowo lub nie oddycha wcale,
- ma podejrzenie zatrzymania krążenia.
W praktyce ratownik nie powinien tracić czasu na długie sprawdzanie tętna. Jeśli osoba jest nieprzytomna i nie oddycha normalnie, należy działać jak przy zatrzymaniu krążenia.
Podstawowa kolejność działań
- Zapewnij bezpieczeństwo sobie, poszkodowanemu i otoczeniu.
- Sprawdź reakcję poszkodowanego.
- Wezwij pomoc – zadzwoń pod 112 lub 999 albo poleć to konkretnej osobie.
- Ułóż poszkodowanego na plecach na twardym podłożu.
- Udrożnij drogi oddechowe przez odchylenie głowy i uniesienie żuchwy.
- Sprawdź oddech maksymalnie przez 10 sekund.
- Jeśli brak prawidłowego oddechu – rozpocznij RKO.
Uciskanie klatki piersiowej
U dorosłego wykonuje się:
- 30 uciśnięć klatki piersiowej,
- następnie 2 oddechy ratownicze, jeśli ratownik potrafi i może je wykonać,
- tempo uciśnięć: 100–120/min,
- głębokość: około 5–6 cm.
Jeżeli ratownik nie umie lub nie chce wykonywać oddechów ratowniczych, powinien prowadzić same uciski klatki piersiowej.
Do kiedy prowadzić RKO?
RKO kontynuuje się do czasu przyjazdu służb ratunkowych, powrotu prawidłowego oddechu, wyczerpania ratownika albo pojawienia się zagrożenia.