Współczynnik korygujący nakłady robocizny
Słownik kwalifikacji BUD.25 - Organizacja, kontrola i sporządzanie kosztorysów robót wykończeniowych w budownictwie
Współczynnik korygujący nakłady robocizny to liczba, przez którą mnoży się podstawowy nakład pracy podany np. w katalogach nakładów rzeczowych lub tabelach kosztorysowych. Stosuje się go wtedy, gdy warunki wykonania robót różnią się od przyjętych jako standardowe.
Do czego służy?
W kosztorysowaniu robót wykończeniowych współczynnik może uwzględniać m.in.:
- większą lub mniejszą pracochłonność elementu,
- trudniejszy dostęp do powierzchni,
- inny stopień skomplikowania robót,
- cechy elementu, np. liczbę szyb w skrzydle drzwiowym,
- powierzchnię fragmentów, które nie są malowane albo wymagają ostrożniejszej pracy.
Jak go stosować?
Podstawowa zasada jest prosta:
nakład skorygowany = nakład podstawowy × współczynnik
Jeżeli współczynnik wynosi 1,00, nakład pozostaje bez zmian. Współczynnik większy od 1,00 zwiększa nakład robocizny, a mniejszy od 1,00 go zmniejsza.
Przykład egzaminacyjny
Dla malowania skrzydeł drzwiowych płytowych z szybami należy wybrać w tabeli wariant odpowiadający powierzchni szyb. Jeżeli szyba ma powierzchnię 0,30 m², to jest to powierzchnia ponad 0,10 m². Z tabeli należy więc przyjąć współczynnik 1,00.
Typowy błąd
Częstym błędem jest wybór pozycji „do 0,20 m²”, mimo że dotyczy ona innego przypadku: skrzydła płytowego lub z jedną szybą o powierzchni do 0,20 m². W zadaniu trzeba dokładnie porównać warunki opisane w tabeli z danymi z treści pytania.