Technologia wielkopłytowa to sposób wznoszenia budynków z dużych, prefabrykowanych elementów betonowych lub żelbetowych, produkowanych w zakładzie prefabrykacji, a następnie transportowanych i montowanych na budowie.
W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe są sformułowania: prefabrykowane elementy betonowe, produkowane fabrycznie, łączone na budowie. Taki opis wskazuje właśnie na technologię wielkopłytową.
Cechy technologii wielkopłytowej
- elementy konstrukcyjne powstają poza placem budowy,
- na budowie wykonuje się głównie montaż gotowych płyt,
- stosuje się duże płyty ścienne, stropowe i elewacyjne,
- połączenia elementów wykonuje się za pomocą złączy, spawania, betonowania lub kotew,
- technologia była często stosowana w budownictwie mieszkaniowym wielorodzinnym.
Przykładowe elementy
Do prefabrykatów stosowanych w technologii wielkopłytowej należą m.in.:
- płyty ścian zewnętrznych,
- płyty ścian wewnętrznych nośnych,
- płyty stropowe,
- biegi schodowe,
- elementy balkonów i loggii.
Różnica względem innych technologii
Technologia wielkopłytowa nie jest technologią tradycyjną, ponieważ budynku nie wznosi się głównie z cegieł, bloczków lub pustaków układanych warstwowo. Nie jest też technologią monolityczną, ponieważ konstrukcja nie powstaje w całości przez betonowanie w deskowaniu na placu budowy. Nie należy jej mylić ze szkieletem drewnianym, gdzie główną konstrukcję stanowi drewno.
Zapamiętaj
Jeżeli w treści pojawia się opis: duże prefabrykowane płyty betonowe, wyprodukowane fabrycznie i montowane na budowie, poprawną odpowiedzią jest: technologia wielkopłytowa.