Glina w ceramice
Słownik kwalifikacji CES.01 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu ceramicznego
Glina to naturalny surowiec ilasty stosowany w przemyśle ceramicznym. Zawiera głównie minerały ilaste, a także domieszki kwarcu, związków żelaza, węglanów i substancji organicznych. Po zarobieniu wodą staje się plastyczna, dlatego nadaje się do formowania wyrobów ceramicznych.
Dlaczego glina wymaga ostrożnego suszenia?
Glina zawiera wodę związaną w porach i między cząstkami ilastymi. Podczas suszenia woda odparowuje, a masa ulega skurczowi. Jeśli temperatura suszenia jest zbyt wysoka lub suszenie przebiega zbyt szybko, zewnętrzna warstwa wyrobu wysycha szybciej niż wnętrze. Powoduje to naprężenia, które mogą prowadzić do:
- pęknięć,
- odkształceń,
- rozwarstwień,
- zwiększonej straty produkcyjnej.
Z tego powodu glina jest surowcem wrażliwym na wysoką temperaturę podczas suszenia i wymaga stopniowego odprowadzania wilgoci.
Zasady suszenia gliny
Przy suszeniu mas glinianych należy kontrolować:
- temperaturę powietrza suszącego,
- wilgotność względną,
- prędkość przepływu powietrza,
- czas suszenia,
- równomierność nagrzewania wyrobów.
Najbezpieczniej prowadzić suszenie etapowo: najpierw łagodnie usuwać wodę powierzchniową, a dopiero później zwiększać intensywność procesu.
Porównanie z innymi surowcami
Piasek, kreda i wapień nie wykazują takiej plastyczności i skurczu suszenia jak glina. Dlatego nie są tak podatne na pękanie w wyniku zbyt szybkiego odparowania wody. W pytaniach egzaminacyjnych, gdy mowa o szczególnych warunkach suszenia z powodu wrażliwości na temperaturę, prawidłową odpowiedzią jest zazwyczaj glina.