Hartowanie szkła to obróbka cieplna, której celem jest zwiększenie wytrzymałości mechanicznej i odporności szkła na zmiany temperatury. Proces polega na nagrzaniu wyrobu do zadanej temperatury, a następnie na szybkim i równomiernym studzeniu jego powierzchni.
Przebieg procesu
Typowy przebieg hartowania obejmuje:
- Ogrzewanie szkła do określonej temperatury, zwykle w zakresie zbliżonym do temperatury mięknięcia szkła.
- Szybkie i równomierne studzenie, najczęściej strumieniami powietrza z obu stron wyrobu.
- Wytworzenie naprężeń: na powierzchni powstają naprężenia ściskające, a wewnątrz szkła naprężenia rozciągające.
Kluczowe jest, aby chłodzenie było równomierne. Nierównomierne studzenie może spowodować wypaczenia, pęknięcia albo obniżenie jakości wyrobu.
Efekt hartowania
Szkło hartowane ma większą odporność na uderzenia, zginanie i szok termiczny niż szkło niehartowane. W razie rozbicia rozpada się zwykle na drobne, mniej ostre kawałki, dlatego jest stosowane m.in. w budownictwie, motoryzacji, meblarstwie i sprzęcie AGD.
Różnica między hartowaniem a odprężaniem
Hartowanie wymaga gwałtownego chłodzenia po ogrzaniu. Odprężanie szkła polega natomiast na kontrolowanym, powolnym chłodzeniu w celu usunięcia naprężeń wewnętrznych. Dlatego w pytaniu egzaminacyjnym poprawną czynnością po ogrzaniu szkła podczas hartowania jest szybkie i równomierne studzenie.