Metoda Pittsburgha to sposób pionowego ciągnienia szkła płaskiego z masy szklanej. W egzaminach zawodowych najczęściej trzeba ją rozpoznać po schemacie urządzenia: z powierzchni stopionej masy wyciągana jest pionowo taśma szkła, którą prowadzą i ciągną pary walców umieszczone w szybie ciągnącym.
Cechy charakterystyczne
W metodzie Pittsburgha:
- formuje się szkło płaskie, a nie rury szklane,
- taśma szkła jest ciągniona pionowo ku górze,
- w strefie wyciągania znajdują się elementy chłodzące stabilizujące kształt taśmy,
- poniżej miejsca wyciągania znajduje się element ogniotrwały, który pomaga ukształtować wypływ masy,
- taśma przechodzi następnie przez układ walców i do odprężania.
Jak rozpoznać na rysunku?
Na schemacie metody Pittsburgha widać zwykle wannę z masą szklaną oraz pionową taśmę wychodzącą z kąpieli szklanej. Nad powierzchnią masy znajdują się walce ciągnące, a po bokach strefy formowania często zaznaczone są chłodnice. To odróżnia ją od metod ciągnienia rur, gdzie występuje ustnik, trzpień lub obracająca się głowica do formowania przekroju rurowego.
Różnica względem metody Fourcaulta
Metoda Fourcaulta także służy do pionowego ciągnienia szkła płaskiego, ale wykorzystuje charakterystyczną dyszę szczelinową, zwaną debiteuse. W metodzie Pittsburgha sposób uformowania taśmy jest inny, dlatego na schematach nie należy utożsamiać obu metod tylko dlatego, że obie dotyczą szkła płaskiego ciągnionego pionowo.
Znaczenie egzaminacyjne
Jeżeli rysunek pokazuje pionowe ciągnienie tafli szkła z wanny, z walcami prowadzącymi i bez elementów typowych dla rur szklanych, należy rozważyć metody szkła płaskiego. W przedstawionym pytaniu poprawną odpowiedzią jest ciągnienie szkła płaskiego sposobem Pittsburgha.