Wydmuchiwanie na bańkę to metoda ręcznego formowania wyrobów szklanych, w której hutnik kształtuje porcję uplastycznionej masy szklanej przez wdmuchiwanie powietrza przez piszczel szklarską. Stosuje się ją głównie do wyrobów pustych, np. naczyń, kloszy, butli lub elementów dekoracyjnych.
Kolejność podstawowych czynności
Typowy przebieg wydmuchiwania na bańkę obejmuje:
- Nabranie porcji masy szklanej na koniec piszczeli.
- Wyrównanie i obtoczenie porcji, aby masa była rozmieszczona osiowo i równomiernie.
- Wstępne wydmuchanie małej bańki, czyli utworzenie pierwszej pustej przestrzeni wewnątrz szkła.
- Dalsze rozdmuchiwanie bańki do większej objętości.
- Wydłużanie i kształtowanie bańki przez obracanie piszczeli, grawitację, narzędzia hutnicze lub formę.
- Nadanie kształtu końcowego zgodnego z wyrobem.
Jak rozpoznać poprawny schemat?
Na rysunku poprawna sekwencja powinna pokazywać stopniowe przejście od zwartej porcji masy do coraz większej, pustej bańki, a następnie do wydłużonego i uformowanego wyrobu. Błędem jest kolejność, w której bańka raz się zmniejsza, raz zwiększa bez uzasadnienia technologicznego albo gdy etap końcowy pojawia się zbyt wcześnie.
Ważne cechy procesu
- masa musi mieć odpowiednią lepkość i temperaturę,
- piszczel jest stale obracana, aby wyrób nie opadł jednostronnie,
- bańka powinna mieć równomierną grubość ścianek,
- zbyt silne dmuchanie może spowodować pęknięcie lub nierówną grubość szkła.