Zatapianie obrzeży to obróbka cieplna krawędzi wyrobów szklanych, wykonywana najczęściej po cięciu, formowaniu lub szlifowaniu. Celem jest zaokrąglenie i wygładzenie ostrych krawędzi przez miejscowe nadtopienie szkła płomieniem na zatapiarce.
Na czym polega proces?
Wyrób szklany jest przesuwany lub obracany w strefie działania płomienia. Krawędź szkła nagrzewa się do temperatury, w której powierzchnia zaczyna mięknąć i ulega wygładzeniu. Parametry procesu muszą być dobrane tak, aby szkło zostało nadtopione powierzchniowo, ale nie uległo deformacji.
Najważniejsze regulowane parametry to:
- stosunek gazu palnego do tlenu lub powietrza,
- długość i intensywność płomienia,
- czas zatapiania,
- odległość płomienia od obrzeża,
- prędkość przesuwu lub obrotu wyrobu.
Pęcherze gazowe przy obrzeżach
Jedną z wad powstających podczas zatapiania są pęcherze gazowe w obrzeżach szkła. Mogą pojawić się, gdy płomień ma niewłaściwy skład, szczególnie gdy do spalania podawana jest zbyt duża ilość tlenu. W takiej sytuacji należy zmniejszyć ilość tlenu dozowanego do spalania gazu.
Zapamiętaj do egzaminu
Jeżeli pytanie dotyczy usuwania pęcherzy gazowych w obrzeżach wyrobów zatapianych na zatapiarce, prawidłową reakcją technologiczną jest:
- zmniejszenie ilości tlenu dozowanego do spalania gazu.
Nie jest to problem rozwiązywany przede wszystkim przez wydłużanie czasu zatapiania ani skracanie płomienia.