Formowanie mechaniczne w ceramice
Formowanie mechaniczne to grupa metod nadawania wyrobom ceramicznym kształtu z użyciem maszyn, urządzeń lub mechanizmów wywierających nacisk, ruch, drgania albo wymuszających przepływ masy. Celem jest uzyskanie powtarzalnych wymiarów, odpowiedniego zagęszczenia masy i wysokiej wydajności produkcji.
Przykłady metod formowania mechanicznego
Do formowania mechanicznego zalicza się m.in.:
- ciągnienie i następnie dotłaczanie – masa jest przesuwana przez ustnik lub formę, a potem dodatkowo zagęszczana/nadawany jest jej ostateczny kształt,
- formowanie przez wibrowanie – drgania ułatwiają wypełnienie formy i zagęszczenie masy,
- termoplastyczne dotłaczanie – masa o właściwościach plastycznych pod wpływem temperatury i nacisku jest dociskana w formie,
- prasowanie, wytłaczanie, odlewanie ciśnieniowe lub inne procesy zmechanizowane, zależnie od rodzaju masy i wyrobu.
Czego nie zalicza się do formowania mechanicznego?
Typowym przykładem metody niezaliczanej do formowania mechanicznego jest formowanie na kole garncarskim. Jest to metoda ręczna lub ręczno-rzemieślnicza, w której kształt wyrobu powstaje głównie dzięki umiejętnościom operatora i pracy dłoni, mimo że koło wykonuje ruch obrotowy.
Jak rozpoznać metodę mechaniczną na egzaminie?
Zwróć uwagę, czy w opisie procesu kluczową rolę odgrywa:
- maszyna lub mechanizm wykonujący zasadniczą pracę formowania,
- nacisk, dotłaczanie, prasowanie, wibrowanie lub wymuszone przemieszczanie masy,
- powtarzalność i przemysłowy charakter produkcji.
Jeśli kształt jest nadawany głównie ręcznie, jak przy kole garncarskim, metoda nie jest traktowana jako formowanie mechaniczne.