Destylacja prosta

Destylacja prosta to metoda rozdzielania ciekłych mieszanin na podstawie różnicy temperatur wrzenia składników. Stosuje się ją głównie wtedy, gdy składniki mieszaniny mają wyraźnie różne temperatury wrzenia albo gdy oddziela się lotną ciecz od substancji nielotnych, np. soli rozpuszczonej w wodzie.

Podstawowy zestaw laboratoryjny

Do przeprowadzenia destylacji prostej potrzebne są przede wszystkim:
- kolba destylacyjna – naczynie, w którym ogrzewa się mieszaninę,
- chłodnica – skrapla pary powstające podczas ogrzewania,
- termometr – umożliwia kontrolę temperatury par opuszczających kolbę,
- odbieralnik, np. kolba stożkowa lub zlewka – zbiera destylat,
- źródło ogrzewania, np. płaszcz grzejny lub łaźnia wodna.

W pytaniach egzaminacyjnych za charakterystyczny zestaw uznaje się: kolba destylacyjna, chłodnica, termometr.

Zasada działania

Ogrzewana mieszanina zaczyna wrzeć. Składnik o niższej temperaturze wrzenia przechodzi w parę, następnie trafia do chłodnicy, gdzie ulega skropleniu. Skroplona ciecz, czyli destylat, spływa do odbieralnika.

Na co uważać?

• Termometr powinien mierzyć temperaturę par, a nie cieczy w kolbie.
• Chłodnicę wodną podłącza się tak, aby woda chłodząca wpływała od dołu i wypływała górą.
• Układ destylacyjny nie może być szczelnie zamknięty, ponieważ podczas ogrzewania wzrasta ciśnienie.
• Kolby nie należy napełniać całkowicie; zwykle zostawia się wolną przestrzeń na parowanie.

Różnica względem destylacji frakcjonowanej

W destylacji prostej nie stosuje się kolumny frakcyjnej. Destylacja frakcjonowana jest dokładniejsza i służy do rozdzielania cieczy o zbliżonych temperaturach wrzenia.