Grafit w aparaturze chemicznej

Grafit jest odmianą węgla o budowie warstwowej. W przemyśle chemicznym stosuje się go jako materiał konstrukcyjny głównie tam, gdzie wymagana jest odporność chemiczna, odporność na wysoką temperaturę oraz dobre przewodzenie ciepła.

Najważniejsze właściwości grafitu

Grafit wyróżnia się następującymi cechami:

• niską reaktywnością chemiczną w stosunku do wielu kwasów, zasad i soli,
• odpornością na korozję chemiczną, szczególnie w środowiskach, w których metale szybko ulegają zniszczeniu,
• wysoką odpornością termiczną, zwłaszcza przy braku tlenu,
• dobrym przewodnictwem cieplnym, dlatego nadaje się do elementów wymienników ciepła,
• dobrym przewodnictwem elektrycznym — nie jest izolatorem elektrycznym.

Zastosowania

Grafit stosuje się m.in. do budowy lub wykładania:

• wymienników ciepła,
• aparatów absorpcyjnych,
• przewodów i elementów armatury,
• uszczelnień i pierścieni ślizgowych,
• elementów pracujących w środowiskach silnie korozyjnych.

W praktyce często używa się grafitu impregnowanego żywicami, aby zmniejszyć jego porowatość i poprawić szczelność.

Czego nie przypisywać grafitowi?

W pytaniach egzaminacyjnych często pojawiają się fałszywe cechy grafitu. Grafit nie jest materiałem o małym przewodnictwie elektrycznym — przewodzi prąd. Nie jest też materiałem plastycznym jak metale; jest raczej kruchy. Nie należy również uznawać go za odporny na działanie gazów utleniających w wysokiej temperaturze, ponieważ może wtedy ulegać utlenianiu.

Zapamiętaj

Grafit w aparaturze chemicznej wybiera się przede wszystkim ze względu na: małą reaktywność, odporność chemiczną, odporność termiczną i dobre przewodnictwo cieplne.