Przejdź do głównej treści

Korozja wodorowa i karbonylkowa

Słownik kwalifikacji CHM.02 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego

Korozja wodorowa i korozja karbonylkowa są szczególnie ważne przy doborze materiałów na aparaturę pracującą z gazem syntezowym, czyli mieszaniną zawierającą głównie wodór, tlenek węgla i dwutlenek węgla. Dotyczy to m.in. reaktorów do syntezy metanolu.

Korozja wodorowa

Korozja wodorowa występuje, gdy wodór wnika w strukturę metalu, szczególnie przy wysokim ciśnieniu i temperaturze. Może powodować:

  • kruchość wodorową,
  • pękanie materiału,
  • spadek wytrzymałości mechanicznej,
  • uszkodzenia ścian reaktora lub rurociągów.

W aparaturze ciśnieniowej jest to bardzo niebezpieczne, ponieważ osłabienie materiału może prowadzić do rozszczelnienia instalacji.

Korozja karbonylkowa

Korozja karbonylkowa jest związana z obecnością tlenku węgla CO. CO może reagować z niektórymi metalami, tworząc lotne związki karbonylkowe, np. karbonylki żelaza lub niklu. Skutkiem jest stopniowe niszczenie materiału aparatu.

Szczególnie istotne jest to w instalacjach, gdzie występują:

  • tlenek węgla,
  • wysokie ciśnienie,
  • podwyższona temperatura,
  • katalizatory metaliczne.

Znaczenie w syntezie metanolu

Synteza metanolu przebiega z gazu syntezowego, zawierającego m.in. H₂, CO i CO₂, zwykle pod podwyższonym ciśnieniem i temperaturą. Dlatego reaktor powinien być wykonany z materiałów odpornych przede wszystkim na korozję wodorową i karbonylkową.

Nie wystarcza sama odporność na ścieranie, alkalia czy niska przewodność cieplna. Kluczowa jest odporność chemiczna i wytrzymałość materiału w warunkach pracy z wodorem oraz tlenkiem węgla.

Zobacz też

Potwierdzenie

Informacja