Korozja wodorowa i karbonylkowa
Słownik kwalifikacji CHM.02 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego
Korozja wodorowa i korozja karbonylkowa są szczególnie ważne przy doborze materiałów na aparaturę pracującą z gazem syntezowym, czyli mieszaniną zawierającą głównie wodór, tlenek węgla i dwutlenek węgla. Dotyczy to m.in. reaktorów do syntezy metanolu.
Korozja wodorowa
Korozja wodorowa występuje, gdy wodór wnika w strukturę metalu, szczególnie przy wysokim ciśnieniu i temperaturze. Może powodować:
- kruchość wodorową,
- pękanie materiału,
- spadek wytrzymałości mechanicznej,
- uszkodzenia ścian reaktora lub rurociągów.
W aparaturze ciśnieniowej jest to bardzo niebezpieczne, ponieważ osłabienie materiału może prowadzić do rozszczelnienia instalacji.
Korozja karbonylkowa
Korozja karbonylkowa jest związana z obecnością tlenku węgla CO. CO może reagować z niektórymi metalami, tworząc lotne związki karbonylkowe, np. karbonylki żelaza lub niklu. Skutkiem jest stopniowe niszczenie materiału aparatu.
Szczególnie istotne jest to w instalacjach, gdzie występują:
- tlenek węgla,
- wysokie ciśnienie,
- podwyższona temperatura,
- katalizatory metaliczne.
Znaczenie w syntezie metanolu
Synteza metanolu przebiega z gazu syntezowego, zawierającego m.in. H₂, CO i CO₂, zwykle pod podwyższonym ciśnieniem i temperaturą. Dlatego reaktor powinien być wykonany z materiałów odpornych przede wszystkim na korozję wodorową i karbonylkową.
Nie wystarcza sama odporność na ścieranie, alkalia czy niska przewodność cieplna. Kluczowa jest odporność chemiczna i wytrzymałość materiału w warunkach pracy z wodorem oraz tlenkiem węgla.