Krzywa wzorcowa stężeniowa
Słownik kwalifikacji CHM.02 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego
Krzywa wzorcowa stężeniowa to wykres zależności sygnału analitycznego od znanego stężenia oznaczanej substancji. Stosuje się ją m.in. w spektrometrii atomowej do wyznaczania stężenia jonów metali, np. Cu2+ w wodzie.
Na czym polega?
Najpierw przygotowuje się serię roztworów wzorcowych o znanych stężeniach analitu. Następnie mierzy się dla nich sygnał aparatu, np. absorbancję. Wyniki nanosi się na wykres:
- oś X: stężenie wzorca,
- oś Y: sygnał pomiarowy.
Dla wielu metod instrumentalnych zależność w określonym zakresie jest liniowa. Dzięki temu można obliczyć stężenie próbki nieznanej na podstawie jej sygnału.
Dlaczego w pytaniu poprawna jest odpowiedź „stężeniowa”?
W analizie jonów Cu2+ metodą spektrometrii atomowej interesuje nas ilość analitu w próbce. Dlatego przed pomiarem próbek wykonuje się krzywą wzorcową opartą na stężeniach roztworów wzorcowych.
Krzywa amperometryczna lub polarograficzna dotyczy metod elektrochemicznych, a adsorpcyjna odnosi się do zjawiska adsorpcji. Nie są to właściwe określenia dla typowej kalibracji w spektrometrii atomowej.
Schemat postępowania
- Przygotuj roztwory wzorcowe Cu2+ o znanych stężeniach.
- Zmierz sygnał każdego wzorca.
- Sporządź wykres sygnał–stężenie.
- Zmierz próbkę badaną.
- Odczytaj lub oblicz stężenie z krzywej wzorcowej.