Łamacz szczękowy
Słownik kwalifikacji CHM.02 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego
Łamacz szczękowy, nazywany też kruszarką szczękową, to urządzenie służące do mechanicznego rozdrabniania twardych materiałów. W przemyśle chemicznym i mineralnym stosuje się go do wstępnego kruszenia surowców, np. skał, rud, minerałów lub brył materiałów technologicznych.
Budowa i zasada działania
Podstawowymi elementami roboczymi są dwie szczęki:
- szczęka stała,
- szczęka ruchoma.
Materiał trafia między szczęki, a ruch szczęki ruchomej powoduje jego zgniatanie i pękanie. Rozdrobniony materiał wypada przez szczelinę wylotową. Wielkość produktu zależy między innymi od ustawienia szczeliny między szczękami.
Materiał szczęk
Szczęki pracują w warunkach dużych nacisków, uderzeń i ścierania. Dlatego wykonuje się je ze stali manganowej, która jest odporna na zużycie udarowe i umacnia się podczas pracy. Nie stosuje się tu zwykle zwykłej stali konstrukcyjnej, ponieważ szybko uległaby wytarciu lub uszkodzeniu.
Zastosowanie
Łamacze szczękowe wykorzystuje się głównie do rozdrabniania zgrubnego, czyli pierwszego etapu zmniejszania wielkości brył. Po takim kruszeniu materiał może trafić do dalszych urządzeń, np. kruszarek walcowych, młynów lub przesiewaczy.
Do zapamiętania
Jeżeli pytanie dotyczy szczęk w urządzeniu do łamania lub kruszenia, kluczowe skojarzenie to: duże obciążenia + ścieranie + uderzenia = stal manganowa.