Metoda Mohra
Słownik kwalifikacji CHM.02 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego
Metoda Mohra to klasyczna metoda oznaczania jonów chlorkowych Cl⁻ metodą miareczkowania strąceniowego. Należy do argentometrii, czyli metod, w których titrantem jest najczęściej roztwór azotanu(V) srebra AgNO₃.
Zasada metody
Jony chlorkowe reagują z jonami srebra, tworząc trudno rozpuszczalny biały osad chlorku srebra:
Ag⁺ + Cl⁻ → AgCl↓
Po całkowitym strąceniu jonów chlorkowych nadmiar jonów srebra reaguje ze wskaźnikiem, którym jest zwykle chromian(VI) potasu K₂CrO₄. Powstaje ceglastoczerwony osad chromianu(VI) srebra:
2Ag⁺ + CrO₄²⁻ → Ag₂CrO₄↓
Pojawienie się trwałego ceglastoczerwonego zabarwienia oznacza punkt końcowy miareczkowania.
Dlaczego metoda Mohra jest szybka?
Metoda Mohra pozwala szybko oznaczyć stężenie chlorków, ponieważ:
- jest miareczkowaniem bezpośrednim,
- nie wymaga długiego suszenia ani ważenia osadu,
- punkt końcowy jest łatwy do zauważenia,
- nadaje się do kontroli próbek pobieranych w trakcie procesu technologicznego.
Dlatego w pytaniu egzaminacyjnym poprawna jest odpowiedź: metoda Mohra.
Warunki oznaczania
Metodę Mohra prowadzi się zwykle w środowisku obojętnym lub lekko zasadowym, najczęściej przy pH około 6,5–10. Zbyt kwaśne środowisko utrudnia działanie wskaźnika chromianowego, a zbyt zasadowe może powodować wytrącanie tlenku lub wodorotlenku srebra.
Zastosowanie
Metoda Mohra służy do oznaczania jonów chlorkowych, np. w:
- wodzie technologicznej,
- roztworach soli,
- próbkach procesowych,
- kontroli jakości w przemyśle chemicznym.
W procesach związanych z chlorem i chlorowodorem, np. przy syntezie chlorometanu, szybkie oznaczenie chlorków może być ważne dla bieżącej kontroli przebiegu procesu.