Metoda wersenianowa
Słownik kwalifikacji CHM.02 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego
Metoda wersenianowa to metoda analizy objętościowej stosowana do oznaczania jonów metali, szczególnie Ca2+ i Mg2+. Wykorzystuje się w niej roztwór wersenianu disodowego, czyli soli disodowej kwasu EDTA.
EDTA tworzy z jonami wapnia i magnezu trwałe, rozpuszczalne kompleksy w stosunku molowym 1 : 1. Dzięki temu można dokładnie określić stężenie tych jonów w badanej próbce.
Zastosowanie
Metoda wersenianowa jest stosowana m.in. do:
- oznaczania twardości wody,
- kontroli zawartości jonów Ca2+ i Mg2+ w roztworach technologicznych,
- kontroli jakości oczyszczonej solanki w procesie Solvaya.
W metodzie Solvaya solanka powinna być wcześniej pozbawiona soli wapnia i magnezu, ponieważ mogłyby one zakłócać dalsze etapy procesu i powodować powstawanie osadów.
Na czym polega oznaczenie?
Próbkę miareczkuje się mianowanym roztworem EDTA. W zależności od warunków oznaczenia stosuje się odpowiedni bufor i wskaźnik kompleksometryczny, np. czerń eriochromową T.
W punkcie końcowym miareczkowania następuje zmiana barwy wskaźnika, co oznacza, że jony Ca2+ i Mg2+ zostały związane przez EDTA.
Dlaczego nie inne metody?
- Jodometria służy głównie do oznaczeń związanych z reakcjami utleniania i redukcji.
- Metoda strąceniowa opiera się na tworzeniu osadów, ale nie jest typową metodą kontroli Ca2+ i Mg2+ w tym przypadku.
- Metoda wagowa wymaga wytrącenia, odsączenia, wysuszenia i zważenia osadu, więc jest wolniejsza.
Dlatego do kontroli jonów wapnia i magnezu w oczyszczonej solance stosuje się metodę wersenianową.