Miareczkowanie odwrotne
Słownik kwalifikacji CHM.02 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego
Miareczkowanie odwrotne to technika analityczna, w której do oznaczanej substancji dodaje się znany nadmiar odczynnika mianowanego, a następnie oznacza się ilość tego odczynnika, która nie przereagowała.
Nie miareczkuje się więc bezpośrednio badanego składnika, lecz nadmiar dodanego odczynnika.
Schemat postępowania
- Do próbki dodaje się znaną ilość odczynnika A w nadmiarze.
- Część odczynnika A reaguje z oznaczaną substancją.
- Pozostały, niezużyty nadmiar A miareczkuje się odczynnikiem B.
- Z różnicy oblicza się ilość substancji oznaczanej.
Przykład w metodzie Kjeldahla
W metodzie Kjeldahla amoniak wydzielony z próbki może być pochłaniany w znanej ilości kwasu. Amoniak reaguje z częścią tego kwasu. Następnie pozostały nadmiar kwasu miareczkuje się roztworem zasady.
Im więcej amoniaku wydzieliło się z próbki, tym więcej kwasu zostało zużyte na jego związanie, a mniej kwasu pozostaje do odmiareczkowania.
Kiedy stosuje się miareczkowanie odwrotne?
Stosuje się je, gdy reakcja bezpośrednia jest powolna, trudno uchwycić punkt końcowy lub oznaczana substancja jest lotna albo trudno rozpuszczalna. W analizie chemicznej jest to częsta metoda zwiększająca dokładność oznaczeń.