Nadziarno w procesie mielenia
Słownik kwalifikacji CHM.02 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego
Nadziarno to frakcja materiału ziarnistego, której cząstki są większe od wymaganego wymiaru granicznego. Powstaje najczęściej po przesiewaniu lub klasyfikacji materiału po rozdrabnianiu, np. po mieleniu surowców mineralnych.
W technologii chemicznej i mineralnej nadziarno oznacza, że część materiału nie osiągnęła wymaganej granulacji. Nie powinno się jej kierować do dalszego etapu procesu, jeśli mogłoby to pogorszyć przebieg reakcji, jakość produktu lub wydajność instalacji.
Postępowanie z nadziarnem
Typowym działaniem technologicznym jest:
- oddzielenie nadziarna na sicie lub klasyfikatorze,
- skierowanie go z powrotem do młyna,
- ponowne rozdrobnienie do wymaganej wielkości ziaren,
- ponowna kontrola granulacji.
Takie rozwiązanie tworzy tzw. obieg zamknięty mielenia. Materiał zbyt gruby wraca do procesu, a frakcja odpowiednio drobna przechodzi dalej.
Przykład: apatyt do produkcji superfosfatu
Apatyt stosowany do wytwarzania superfosfatu musi być odpowiednio rozdrobniony, ponieważ drobniejsze ziarna mają większą powierzchnię kontaktu z kwasem siarkowym. Ułatwia to reakcję chemiczną i poprawia wykorzystanie surowca.
Jeżeli po mieleniu apatytu powstanie nadziarno, należy je zwrócić do ponownego mielenia. Nie przeznacza się go od razu do nawozu ani na składowisko, ponieważ nadal jest wartościowym surowcem, tylko o nieodpowiedniej granulacji.
Najważniejsza zasada egzaminacyjna
Materiał zbyt gruby po klasyfikacji nie jest odpadem technologicznym. Jeżeli nadaje się do dalszej przeróbki, kieruje się go ponownie do rozdrabniania.