Spektrometria atomowa
Słownik kwalifikacji CHM.02 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego
Spektrometria atomowa to grupa metod instrumentalnych służących do oznaczania pierwiastków, najczęściej metali, w próbkach ciekłych, stałych lub gazowych. W analizie wody może być stosowana do oznaczania jonów takich jak Cu2+, Pb2+, Zn2+, Fe3+ czy Cd2+.
Zasada metody
Próbka jest przekształcana do postaci wolnych atomów, zwykle w płomieniu, kuwecie grafitowej lub plazmie. Następnie mierzy się oddziaływanie atomów z promieniowaniem elektromagnetycznym.
Najczęściej spotykane odmiany to:
- AAS – atomowa spektrometria absorpcyjna, pomiar pochłaniania promieniowania,
- AES/OES – atomowa spektrometria emisyjna, pomiar promieniowania emitowanego przez wzbudzone atomy,
- ICP-OES – spektrometria emisyjna z plazmą wzbudzoną indukcyjnie.
Rola kalibracji
Aparat nie podaje zwykle stężenia bezpośrednio bez wcześniejszego odniesienia do wzorców. Dlatego przygotowuje się roztwory wzorcowe o znanych stężeniach i sporządza krzywą wzorcową stężeniową.
Dopiero po kalibracji można wiarygodnie oznaczyć stężenie pierwiastka w próbce nieznanej.
Przykład zastosowania
Przy oznaczaniu miedzi w wodzie przygotowuje się kilka wzorców Cu2+ o różnych stężeniach, mierzy ich absorbancję, a następnie porównuje z nimi sygnał próbki badanej. Wynik podaje się zwykle jako mg/dm3 lub mg/L.