Chłodnice laboratoryjne
Słownik kwalifikacji CHM.03 - Przygotowywanie sprzętu, odczynników chemicznych i próbek do badań analitycznych
Chłodnica laboratoryjna to element szklanej aparatury służący do ochładzania par i skraplania ich do cieczy. Najczęściej stosuje się ją podczas destylacji, ogrzewania pod chłodnicą zwrotną oraz w zestawach do syntez organicznych.
Budowa i zasada działania
Typowa chłodnica ma:
- wewnętrzną rurę lub element, którym przepływają pary,
- zewnętrzny płaszcz wodny,
- króćce do doprowadzania i odprowadzania wody chłodzącej.
Wodę chłodzącą zwykle podłącza się od dołu do góry, aby płaszcz chłodnicy był całkowicie wypełniony wodą. Zwiększa to skuteczność chłodzenia.
Najważniejsze rodzaje chłodnic
- Chłodnica Liebiga – ma prostą rurę wewnętrzną otoczoną płaszczem wodnym. Jest prosta w budowie i często stosowana w destylacji prostej.
- Chłodnica spiralna – wewnątrz znajduje się spiralnie zwinięta rurka lub kanał, co zwiększa powierzchnię wymiany ciepła. Dobrze skrapla większe ilości par.
- Chłodnica kulkowa – ma szereg kulistych rozszerzeń. Duża powierzchnia chłodzenia sprawia, że często używa się jej jako chłodnicy zwrotnej.
- Chłodnica powietrzna – nie ma płaszcza wodnego; pary ochładzają się powietrzem. Stosowana przy cieczach o wysokiej temperaturze wrzenia.
Rozpoznawanie na rysunkach
Na schematach egzaminacyjnych warto zwracać uwagę na kształt części wewnętrznej:
- prosta rurka – Liebiga,
- spirala – spiralna,
- kuliste przewężenia – kulkowa.
W pytaniu egzaminacyjnym prawidłowe rozpoznanie to: 1 – Liebiga, 2 – spiralna, 3 – kulkowa.