Etykietowanie roztworów laboratoryjnych
Słownik kwalifikacji CHM.03 - Przygotowywanie sprzętu, odczynników chemicznych i próbek do badań analitycznych
Etykieta roztworu przygotowanego w laboratorium musi pozwalać na jednoznaczną identyfikację substancji oraz bezpieczne jej użycie. Nie wystarczy sama nazwa związku chemicznego, ponieważ różne roztwory tej samej substancji mogą mieć inne stężenie i inne zagrożenia.
Podstawowe informacje na etykiecie
Na etykiecie roztworu powinny znaleźć się przede wszystkim:
- nazwa substancji lub roztworu, np. kwas azotowy(V),
- stężenie, np. 6 mol/dm³,
- informacje o zagrożeniach, np. zwroty H zgodne z CLP,
- data przygotowania roztworu,
- w razie potrzeby: inicjały osoby przygotowującej, warunki przechowywania, termin ważności.
Dlaczego to ważne?
Poprawna etykieta ogranicza ryzyko pomyłki, np. użycia zbyt stężonego kwasu lub zasady. Data przygotowania pomaga ocenić, czy roztwór nadal nadaje się do użycia, zwłaszcza gdy może ulegać rozkładowi, parowaniu albo zmianie stężenia.
Czego zwykle nie wymaga się na etykiecie roztworu roboczego?
Na etykiecie przygotowanego roztworu laboratoryjnego zwykle nie wpisuje się masy całego roztworu, numeru katalogowego ani pełnego wykazu zanieczyszczeń. Takie informacje mogą występować w dokumentacji producenta lub karcie charakterystyki, ale nie są podstawowym elementem etykiety roztworu roboczego.
Przykład
Dla roztworu kwasu azotowego(V) etykieta powinna zawierać np. nazwę, stężenie 6 mol/dm³, odpowiednie ostrzeżenia H oraz datę przygotowania.