Pobieranie próbek nawozów
Słownik kwalifikacji CHM.03 - Przygotowywanie sprzętu, odczynników chemicznych i próbek do badań analitycznych
Pobieranie próbek nawozów ma na celu uzyskanie próbki reprezentatywnej, czyli takiej, która możliwie wiernie odzwierciedla skład całej badanej partii nawozu. Jest to szczególnie ważne, ponieważ nawozy mogą być niejednorodne pod względem uziarnienia, wilgotności lub zawartości składników pokarmowych.
Próbki pierwotne
Podczas pobierania próbki z dużej jednostki badanej wyznacza się odpowiednią liczbę punktów pobierania próbek pierwotnych. Próbki pierwotne pobiera się z różnych miejsc partii, a następnie łączy w próbkę ogólną lub laboratoryjną zgodnie z instrukcją.
Dla nawozów, zgodnie z instrukcją opartą na normie PN-EN 12579:2001, liczba punktów pobierania próbek pierwotnych może być obliczana ze wzoru:
nsp = 0,5 · √V
Gdzie:
- nsp — liczba punktów pobierania próbek pierwotnych,
- V — objętość jednostki badanej w m³.
Ograniczenia liczby punktów
Po obliczeniu wynik zaokrągla się do liczby całkowitej. Trzeba jednak pamiętać o ograniczeniach:
- liczba punktów nie może być mniejsza niż 12,
- liczba punktów nie może być większa niż 30.
Oznacza to, że jeśli z obliczeń wyjdzie np. 35 punktów, należy przyjąć 30, ponieważ jest to dopuszczalne maksimum.
Przykład
Dla objętości V = 4900 m³:
√4900 = 70
nsp = 0,5 · 70 = 35
Ponieważ maksymalna dopuszczalna liczba punktów wynosi 30, przyjmuje się:
nsp = 30
To typowy przykład zadania, w którym nie wystarczy samo podstawienie do wzoru — trzeba jeszcze zastosować warunek minimalnej i maksymalnej liczby punktów pobierania.