Substancja podstawowa w analizie miareczkowej
Słownik kwalifikacji CHM.03 - Przygotowywanie sprzętu, odczynników chemicznych i próbek do badań analitycznych
Substancja podstawowa to odczynnik o znanym i pewnym składzie, używany do przygotowania roztworu wzorcowego lub do dokładnego ustalenia stężenia titranta w analizie miareczkowej.
W pytaniach egzaminacyjnych najważniejsze jest zapamiętanie, że substancja podstawowa musi być czysta, trwała, niehigroskopijna i zgodna ze swoim wzorem chemicznym.
Wymagane cechy substancji podstawowej
Dobra substancja podstawowa powinna:
- mieć wysoką czystość,
- być niehigroskopijna, czyli nie pochłaniać wilgoci z powietrza,
- mieć skład ściśle odpowiadający wzorowi chemicznemu,
- być trwała podczas przechowywania,
- nie reagować z tlenem ani dwutlenkiem węgla z powietrza,
- dobrze rozpuszczać się w odpowiednim rozpuszczalniku,
- reagować z oznaczaną substancją ilościowo i zgodnie ze stechiometrią.
Dlaczego higroskopijność jest problemem?
Jeżeli substancja chłonie wodę z powietrza, jej masa na wadze obejmuje nie tylko właściwy związek chemiczny, ale też pochłoniętą wodę. Powoduje to błąd w obliczeniu liczby moli i stężenia roztworu.
Przykłady substancji podstawowych
Do substancji podstawowych często zalicza się m.in.:
- węglan sodu Na₂CO₃,
- kwas szczawiowy H₂C₂O₄ · 2H₂O,
- boraks Na₂B₄O₇ · 10H₂O,
- dichromian(VI) potasu K₂Cr₂O₇.
Najważniejsze egzaminacyjnie
Poprawna charakterystyka substancji podstawowej to: czysta, niehigroskopijna, ściśle odpowiadająca swojemu wzorowi. Dlatego w podanym pytaniu poprawna jest odpowiedź C.