Tlenek miedzi(I) Cu2O
Słownik kwalifikacji CHM.03 - Przygotowywanie sprzętu, odczynników chemicznych i próbek do badań analitycznych
Tlenek miedzi(I), Cu2O, to związek miedzi, w którym miedź ma stopień utlenienia +I. W laboratorium rozpoznaje się go często po charakterystycznym ceglastoczerwonym lub czerwonym osadzie.
Otrzymywanie w środowisku zasadowym
Cu2O można otrzymać przez redukcję jonów miedzi(II) do miedzi(I). Typowy przebieg obejmuje:
- rozpuszczenie soli miedzi(II), np. siarczanu(VI) miedzi(II),
- dodanie zasady, np. NaOH, co prowadzi do powstania wodorotlenku miedzi(II),
- dodanie reduktora, np. glukozy,
- ogrzewanie mieszaniny do pojawienia się czerwonego osadu Cu2O.
Uproszczony zapis przemiany:
Cu(II) + reduktor + środowisko zasadowe → Cu2O↓
Glukoza redukuje jony Cu2+ do Cu+, a produktem stałym jest właśnie Cu2O.
Jak odróżnić Cu2O od innych związków miedzi?
- Cu(OH)2 - niebieski, galaretowaty osad,
- CuO - czarny osad lub proszek,
- Cu2O - czerwony lub ceglastoczerwony osad.
W pytaniach egzaminacyjnych barwa osadu jest bardzo ważną wskazówką. Jeżeli w procedurze występują: roztwór soli miedzi(II), NaOH, glukoza i ogrzewanie, a końcowym produktem jest czerwony osad, należy wskazać tlenek miedzi(I), Cu2O.
Znaczenie praktyczne
Reakcja powstawania Cu2O jest wykorzystywana m.in. w próbach wykrywania cukrów redukujących, takich jak glukoza. Obserwacja czerwonego osadu świadczy o zajściu reakcji redukcji jonów miedzi(II).