Chromatografia w odwróconym układzie faz
Słownik kwalifikacji CHM.04 - Wykonywanie badań analitycznych
Chromatografia w odwróconym układzie faz to odmiana chromatografii, w której faza stacjonarna jest mniej polarna niż faza ruchoma. Najczęściej faza stacjonarna ma charakter niepolarny lub słabo polarny, np. złoże C18, a faza ruchoma jest bardziej polarna, np. mieszanina wody z metanolem lub acetonitrylem.
Zasada rozdziału
Rozdział substancji zachodzi dzięki różnicom w ich oddziaływaniu z fazą stacjonarną i fazą ruchomą. Związki bardziej hydrofobowe silniej oddziałują z niepolarną fazą stacjonarną, dlatego są dłużej zatrzymywane w kolumnie. Związki bardziej polarne zwykle przemieszczają się szybciej z fazą ruchomą.
Zastosowanie
Metoda jest szeroko stosowana w analizie związków organicznych, w tym:
- aminokwasów,
- peptydów i białek,
- leków,
- witamin,
- zanieczyszczeń organicznych.
W analizie aminokwasów często stosuje się dodatkowo derywatyzację, aby poprawić wykrywalność i rozdział składników.
Jak rozpoznać tę metodę w pytaniu?
Kluczowa wskazówka to opis: faza stacjonarna ma mniejszą polarność niż faza ruchoma. To właśnie oznacza układ odwróconych faz. W klasycznym układzie normalnym jest odwrotnie: faza stacjonarna jest bardziej polarna, a faza ruchoma mniej polarna.
Najważniejsze skojarzenie egzaminacyjne
Jeżeli w pytaniu pojawia się dwufazowy układ chromatograficzny oraz informacja, że faza stacjonarna jest mniej polarna od ruchomej, poprawną odpowiedzią jest chromatografia w odwróconym układzie faz.