Elektroda wodorowa to elektroda odniesienia stosowana w elektrochemii do wyznaczania potencjałów elektrodowych innych układów redoks. Jej potencjał w warunkach standardowych przyjęto umownie jako 0,00 V.
Budowa elektrody wodorowej
Typowa elektroda wodorowa składa się z:
- płytki platynowej zanurzonej w roztworze kwasu,
- roztworu zawierającego jony wodorowe, zwykle kwasu o aktywności jonów H⁺ równej 1,
- doprowadzenia gazowego wodoru H₂,
- układu umożliwiającego kontakt jonowy z drugim półogniwem, np. mostka elektrolitycznego.
Płytka platynowa nie bierze udziału w reakcji jako reagent. Pełni funkcję elektrody obojętnej, czyli przewodnika elektronów i powierzchni, na której zachodzi reakcja redoks.
Reakcja elektrodowa
Na elektrodzie wodorowej zachodzi równowaga:
2H⁺ + 2e⁻ ⇄ H₂
Kierunek reakcji zależy od tego, z jakim drugim półogniwem połączona jest elektroda wodorowa.
Warunki standardowe
Standardowa elektroda wodorowa działa w warunkach:
- temperatura: 25°C,
- ciśnienie wodoru: 1013 hPa lub 1 atm,
- aktywność jonów H⁺: 1.
Znaczenie egzaminacyjne
Na schematach elektrody wodorowej należy odróżniać jej elementy. Płytka platynowa jest zwykle przedstawiana jako ciemna płytka zanurzona w roztworze, przy której widoczne są pęcherzyki wodoru. Jeśli oznaczenie wskazuje na tę płytkę, poprawną odpowiedzią jest właśnie płytka platynowa, a nie roztwór kwasu ani pęcherzyki gazu.