Kolorymetria to metoda analizy instrumentalnej polegająca na oznaczaniu stężenia substancji na podstawie intensywności zabarwienia roztworu. Im większe stężenie barwnego związku, tym zwykle większa absorbancja roztworu.
Zasada metody
W kolorymetrii badany składnik często nie jest sam barwny, dlatego przeprowadza się go w barwny produkt reakcji. Następnie mierzy się intensywność barwy, najczęściej za pomocą kolorymetru lub spektrofotometru.
Przykład: jony azotanowe(V) w wodzie mogą reagować z salicylanem sodu w środowisku stężonego kwasu siarkowego(VI). Powstaje kwas nitrosalicylowy, który po alkalizacji tworzy żółto zabarwioną formę zjonizowaną. To żółte zabarwienie jest podstawą oznaczenia kolorymetrycznego.
Kiedy rozpoznać kolorymetrię w zadaniu?
Na kolorymetrię wskazują zwroty:
- „powstaje barwny produkt”,
- „żółte/niebieskie/czerwone zabarwienie”,
- „pomiar intensywności barwy”,
- „oznaczanie na podstawie absorbancji”,
- „porównanie z roztworami wzorcowymi”.
Zastosowanie
Kolorymetria jest stosowana m.in. do oznaczania:
- azotanów(V) i azotynów w wodzie,
- fosforanów,
- jonów metali po utworzeniu barwnych kompleksów,
- niektórych związków organicznych.
Ważne rozróżnienie
Kolorymetria nie polega na pomiarze przewodnictwa, współczynnika załamania światła ani prądu elektrolizy. Jeśli w opisie metody kluczowe jest zabarwienie roztworu, właściwą odpowiedzią jest metoda kolorymetryczna.