Maksymalny dopuszczalny poziom dodatku do żywności to największa ilość danej substancji, jaka może znajdować się w określonym środku spożywczym. Najczęściej podaje się go w jednostce mg/kg, czyli miligramach substancji na kilogram produktu.
Jak czytać tabelę wymagań?
W tabelach egzaminacyjnych zwykle podaje się:
- numer dodatku według systemu UE, np. E 210, E 220, E 961,
- nazwę substancji, np. kwas benzoesowy, dwutlenek siarki,
- rodzaj produktu, którego dotyczy limit,
- maksymalny poziom, np. 50 mg/kg.
Wynik analizy próbki należy porównać z limitem dla tej samej substancji i tego samego produktu.
Zasada oceny zgodności
Produkt spełnia wymagania, gdy oznaczona zawartość dodatku jest mniejsza lub równa wartości dopuszczalnej:
- wynik ≤ limit — próbka zgodna,
- wynik > limit — próbka niezgodna.
Przykład: jeżeli dla E 220 limit wynosi 50 mg/kg, to wynik 47,8 mg/kg jest zgodny, ale 52,0 mg/kg oznacza przekroczenie.
Typowy błąd egzaminacyjny
Nie należy wybierać próbki z najwyższą ogólną zawartością dodatków. Trzeba sprawdzić każdy dodatek osobno względem jego własnego limitu. Jedna próbka może nie spełniać wymagań nawet wtedy, gdy tylko jedna substancja przekracza dopuszczalny poziom.
W analizowanym typie zadania próbka jest niezgodna, jeśli choć jeden oznaczony dodatek przekracza maksymalny poziom podany w tabeli.