Metoda Kjeldahla służy do oznaczania zawartości azotu organicznego w próbkach, np. żywności, paszach, nawozach, glebie lub produktach chemicznych. Na podstawie oznaczonego azotu można często obliczyć zawartość białka ogólnego.
Na czym polega metoda?
Klasyczne oznaczanie metodą Kjeldahla obejmuje trzy główne etapy:
Mineralizacja próbki
- próbkę ogrzewa się ze stężonym kwasem siarkowym(VI),
- azot organiczny przechodzi w jon amonowy,
- stosuje się katalizatory, np. sole miedzi, selenu lub potasu.Destylacja amoniaku
- po alkalizacji roztworu, np. NaOH, powstaje amoniak,
- amoniak oddestylowuje się z parą wodną,
- pochłania się go w znanej ilości kwasu lub w roztworze kwasu borowego.Miareczkowanie
- ilość pochłoniętego amoniaku oznacza się metodą objętościową,
- wynik przelicza się na zawartość azotu, a czasem na białko.
Jak rozpoznać zestaw?
Na rysunkach egzaminacyjnych metoda Kjeldahla może być przedstawiana jako kolba Kjeldahla ustawiona skośnie i ogrzewana palnikiem. Charakterystyczna jest kolba z długą szyjką, stosowana podczas mineralizacji próbki.
Ważne skojarzenia egzaminacyjne
- metoda Kjeldahla → oznaczanie azotu,
- aparat Soxhleta → ekstrakcja tłuszczu,
- metoda Mohra → oznaczanie chlorków,
- metoda Dumasa → również oznaczanie azotu, ale przez spalanie próbki, nie w zestawie z kolbą Kjeldahla.
Zastosowanie
Metoda Kjeldahla jest często używana w analizie żywności, np. do oznaczania zawartości białka w mleku, mące, mięsie lub paszach.